“ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಹಿಂಸಾಚಾರವನ್ನು ತಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಎರಡೂ ಕಡೆಯವರು ಕದನ ವಿರಾಮವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಘೋಷಿಸಬೇಕೆಂದು ನಾವು ಮನವಿ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತಿಳಿಸಲಾಗಿದೆ.

ಭದ್ರತಾ ಪಡೆ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಗಳು, ಕಾನೂನಾತ್ಮಕವಲ್ಲದ ಹತ್ಯೆಗಳು, ಎನ್‌ಕೌಂಟರ್‌ಗಳು, ಐಇಡಿ ಸ್ಫೋಟಗಳು ಮತ್ತು ನಾಗರಿಕರ ಹತ್ಯೆ ಸೇರಿದಂತೆ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ಹಿಂಸಾಚಾರವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಕದನ ವಿರಾಮವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಮತ್ತು ಘೋಷಿಸಲು ಸಹಿದಾರರು ಎರಡೂ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೆ ಕರೆ ನೀಡಿದರು. ಆಂತರಿಕ ಸಂಘರ್ಷಕ್ಕೆ ಸೌಹಾರ್ದಯುತ ಇತ್ಯರ್ಥವನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಸರ್ಕಾರದ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಬಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಹೇಳಿಕೆಯು ಒತ್ತಿಹೇಳಿತು ಮತ್ತು ಪೂರ್ವ ಷರತ್ತುಗಳನ್ನು ವಿಧಿಸದೆ ಮಾವೋವಾದಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಶಾಂತಿ ಮಾತುಕತೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುವ ಮೂಲಕ ಮುಂದಾಳತ್ವ ವಹಿಸುವಂತೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಿತು.

ಸಂಪೂರ್ಣ ಹೇಳಕೆಯ ಕನ್ನಡಾನುವಾದ 

ಕದನ ವಿರಾಮ ಮತ್ತು ಮಾತುಕತೆಗೆ ಮನವಿ

ಕೆಳಗೆ ಸಹಿ ಮಾಡಲಾದ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಾದ ನಾವು, ಸಿಪಿಐ (ಮಾವೋವಾದಿ) ಶಾಂತಿ ಮಾತುಕತೆಯ ಪ್ರಸ್ತಾಪವನ್ನು ಮತ್ತು ಛತ್ತೀಸ್‌ಗಢ ಸರ್ಕಾರವು ಮಾತುಕತೆಗೆ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದಿರುವ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸುತ್ತೇವೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಸರ್ಕಾರವು ತಕ್ಷಣವೇ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಮೇಲಿನ ಯುದ್ಧವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಆದಿವಾಸಿಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಗ್ರಾಮಸ್ಥರ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಗಮನದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಮತ್ತು ಭಾರತದ ಸಂವಿಧಾನದ ವಿಶಾಲ ಚೌಕಟ್ಟಿನೊಳಗೆ ನಾಗರಿಕರ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ, ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಮತ್ತು ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಗಮನದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಶಾಂತಿ ಮಾತುಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಾವು ಎರಡೂ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೆ ಕರೆ ನೀಡುತ್ತೇವೆ. 

ಛತ್ತೀಸ್‌ಗಢದ ಬಸ್ತಾರ್ ವಿಭಾಗ, ಜಾರ್ಖಂಡ್‌ನ ಪಶ್ಚಿಮ ಸಿಂಗ್‌ಭೂಮ್ ಮತ್ತು ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ಗಡ್ಚಿರೋಲಿ ಜಿಲ್ಲೆಗಳ ಆದಿವಾಸಿ ಪ್ರಾಬಲ್ಯವು ಪ್ರಸ್ತುತ ಈ ಸಂಘರ್ಷದ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದುವಾಗಿದ್ದು, ಯಾವುದೇ ಮಾತುಕತೆಯಲ್ಲಿ ನಿವಾಸಿಗಳ ಜೀವನ ಮತ್ತು ಯೋಗಕ್ಷೇಮಕ್ಕೆ ಮೊದಲ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಬೇಕು.  

"ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಹಿಂಸಾಚಾರವನ್ನು ತಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಎರಡೂ ಕಡೆಯವರು ಕದನ ವಿರಾಮವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಘೋಷಿಸಬೇಕೆಂದು ನಾವು ಮನವಿ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಗಳು, ಕಾನೂನುಬಾಹಿರ ಹತ್ಯೆಗಳು ಮತ್ತು ಎನ್‌ಕೌಂಟರ್‌ಗಳು, ಐಇಡಿ ಸ್ಫೋಟಗಳು ಮತ್ತು ನಾಗರಿಕರ ಹತ್ಯೆ ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಹಿಂಸಾಚಾರದ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಕಡೆಯಿಂದ ಯಾವುದೇ ಹಗೆತನ ಇರಬಾರದು."

ಭಾರತದ ಸಂವಿಧಾನದಡಿಯಲ್ಲಿ ರಚನೆಯಾದ ಸರ್ಕಾರವು, ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ತತ್ವಗಳು ಮತ್ತು ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಲು, ಗೌರವಿಸಲು ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಲು ಮೊದಲಿಗರಾಗಿರಲು ಬದ್ಧವಾಗಿರಬೇಕು. ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ಮತ್ತು ನೀತಿಶಾಸ್ತ್ರದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ, ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಬಾಹ್ಯ ಎದುರಾಳಿಯೊಂದಿಗಿನ “ಯುದ್ಧ” ಎಂಬಂತೆ ನೋಡದೆ, ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ನಾಗರಿಕರನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ಆಂತರಿಕ ಸಂಘರ್ಷವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವುದು ಸರ್ಕಾರದ ಪ್ರಮುಖ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಾಗಿದೆ, ಇದನ್ನು ಆದಷ್ಟು ಬೇಗ ಸೌಹಾರ್ದಯುತ ಇತ್ಯರ್ಥಕ್ಕೆ ತರಬೇಕಾಗಿದೆ. ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗೆ ಸರ್ಕಾರವು ಮಾವೋವಾದಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಶಾಂತಿ ಮಾತುಕತೆಗೆ ಕರೆ ನೀಡುವಲ್ಲಿ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿರುವ ಮೂಲಕ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳಿಗೆ ತನ್ನ ಉದಾತ್ತತೆ ಮತ್ತು ಬದ್ಧತೆಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವುದು ನಿರ್ಣಾಯಕವಾಗಿದೆ.  

ಬಸ್ತಾರ್‌ನಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರಿ ಪ್ರಾಯೋಜಿತ ಮತ್ತು ಈಗ ನಿಷೇಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಸಾಲ್ವಾ ಜುಡುಮ್ ಆರಂಭವಾಗಿ 20 ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದಿವೆ, ಇದು ಜನರ ಸಾವು, ಗ್ರಾಮಗಳ ದಹನ, ಅತ್ಯಾಚಾರ, ಹಸಿವು, ಸಾಮೂಹಿಕ ಸ್ಥಳಾಂತರ ಮತ್ತು ಇತರ ರೀತಿಯ ಹಿಂಸಾಚಾರದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅಪಾರ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ, ಬಸ್ತಾರ್‌ನ ಗ್ರಾಮಸ್ಥರಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಶಾಂತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆಪರೇಷನ್ ಗ್ರೀನ್ ಹಂಟ್ ಮತ್ತು ಸತತ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿದಾಗ ಅವರು ವಾಪಾಸ್ ತಮ್ಮ ಹಳ್ಳಿಗಳಿಗೆ ಮರಳಲಿಲ್ಲ. 2024 ರಿಂದ, ಆಪರೇಷನ್ ಕಾಗರ್ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ, 400 ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನರು ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ (2024 ರಲ್ಲಿ 287, 2025 ರಲ್ಲಿ 113). i ಮಾವೋವಾದಿಗಳೆಂದು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವವರಲ್ಲಿ ಹಲವರನ್ನು ಗ್ರಾಮಸ್ಥರು ನಾಗರಿಕರು ಎಂದು ಗುರುತಿಸಿರುವುದರಿಂದ, ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟ ನಾಗರಿಕರ ನಿಖರ ಸಂಖ್ಯೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲವಾದರೂ, ನಾಗರಿಕರ ಮೇಲೆ ಅಸಮಾನ ಪರಿಣಾಮ ಉಂಟಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ ii . 2018 ಮತ್ತು 2022 ರ ನಡುವಿನ ಆರ್ಟಿಕಲ್ 14 ರ ಅಂದಾಜಿನ ಪ್ರಕಾರ ಭದ್ರತಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿ (168) ಮತ್ತು ಮಾವೋವಾದಿಗಳು (327) ಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ನಾಗರಿಕರು (335) ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟರು . iii 2024 ರಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಮಕ್ಕಳು ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟ ಘಟನೆಗಳು ಕಂಡುಬಂದವು. SATP 2025 ಸಾವು ನೋವಿನ ಸಂಖ್ಯೆ 15 ನಾಗರಿಕರು, 14 ಭದ್ರತಾ ಪಡೆಗಳು ಮತ್ತು 150 ಮಾವೋವಾದಿಗಳು ಎಂದು ನೀಡುತ್ತದೆ. iv ಈ ಹತ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಪಡೆಗಳಿಗೆ 8.24 ಕೋಟಿ ರುಪಾಯಿ ಬಹುಮಾನ ಸಿಕ್ಕಿದೆ.     

v.ಅಧಿಕೃತ ಅಂದಾಜಿನ ಪ್ರಕಾರ, ಕಳೆದ 25 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ 16,733 ಜನರನ್ನು ಬಂಧಿಸಲಾಗಿದೆ ಮತ್ತು 10,884 ಜನರು ಶರಣಾಗಿದ್ದಾರೆ. vi ಮಾರ್ಚ್ 2026 ರ ವೇಳೆಗೆ ಮಾವೋವಾದಿಗಳು ನಿರ್ನಾಮವಾಗುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಸರ್ಕಾರ ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದೆ ಮತ್ತು ಈಗ ಕೇವಲ 400 ಸಶಸ್ತ್ರ ಕೇಡರ್ ಮಾತ್ರ ಉಳಿದಿದೆ. vii ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವು (ಕೇವಲ 263 ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳು) ದೇಶೀಯ ನಿರ್ಮಿತ ಪಿಸ್ತೂಲ್‌ಗಳು, ಕಚ್ಚಾ 12 ಬೋರ್ ಗನ್‌ಗಳು ಅಥವಾ ಮಜಲ್ ಲೋಡರ್‌ಗಳು. viii ‘ತೀವ್ರವಾಗಿ ಬಾಧಿತ’ ಜಿಲ್ಲೆಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಆರಕ್ಕೆ ಇಳಿದಿದೆ. ಈ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ, ಮಿಲಿಟರೀಕರಣದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಾವು ನೋಡುತ್ತಿರುವ ರೀತಿಯ ಆಕ್ರಮಣವನ್ನು ಸಮರ್ಥಿಸುವಷ್ಟು ಮಾವೋವಾದಿಗಳು ಅಷ್ಟೇನೂ ಭದ್ರತಾ ಬೆದರಿಕೆಯಲ್ಲ.   

ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ನಿರ್ದೇಶನಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುವ ಬದಲು, ಎಸ್‌ಪಿಒಗಳನ್ನು ವಿಸರ್ಜಿಸುವ ಮತ್ತು ಶರಣಾದ/ಬಂಧಿತ ಮಾವೋವಾದಿಗಳನ್ನು ಯಾವುದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿ ದಂಗೆ ನಿಗ್ರಹ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವ ಬದಲು, ಸರ್ಕಾರವು ಜಿಲ್ಲಾ ಮೀಸಲು ಪಡೆಗಳು ಮತ್ತು ಮಾಜಿ ಸಾಲ್ವಾ ಜುಡುಮ್ ನೇಮಕಾತಿಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುವ ಬಸ್ತರ್ ಹೋರಾಟಗಾರರ ಬಳಕೆಯನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿದೆ. ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ಉಲ್ಲಂಘನೆಗೆ ಅವರು ಹೆಚ್ಚು ಜವಾಬ್ದಾರರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಸ್ವಂತ ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ದುರುಪಯೋಗಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಸಾಲ್ವಾ ಜುಡುಮ್ ನಂತರ ಯಾವುದೇ ನಾಗರಿಕರಿಗೆ ತಮ್ಮ ನಷ್ಟಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರ ನೀಡಲಾಗಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ನಿರ್ದೇಶನಗಳ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಯಾವುದೇ ಕಾನೂನು ಕ್ರಮಗಳು ನಡೆದಿಲ್ಲ.      

ಬಸ್ತಾರ್‌ನಾದ್ಯಂತ 160 ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಭದ್ರತಾ ಶಿಬಿರಗಳು ತಲೆ ಎತ್ತಿವೆ. ix ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವು ಸಾಮಾನ್ಯ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಗ್ರಾಮಸ್ಥರ ಖಾಸಗಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿವೆ ಮತ್ತು ಆದಿವಾಸಿ ನಿವಾಸಿಗಳಿಗೆ ತೀವ್ರ ತೊಂದರೆಯನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತಿವೆ. 9 ನಾಗರಿಕರಿಗೆ ಸರಿಸುಮಾರು ಒಬ್ಬ ಭದ್ರತಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಇದ್ದಾರೆ. xi ಶಾಲೆಗಳು, ಆರೋಗ್ಯ ಸೇವೆಗಳು, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಾರಿಗೆ ಮತ್ತು ಇತರ ಕಲ್ಯಾಣ ಯೋಜನೆಗಳ ವೇಗವು ರಸ್ತೆ ನಿರ್ಮಾಣದ ವೇಗಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿಲ್ಲ . ಬದಲಾಗಿ, ಸರ್ಕಾರವು ಗಣಿಗಾರಿಕೆ ಕಂಪನಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಲವಾರು MOU ಗಳಿಗೆ ಸಹಿ ಹಾಕಿದೆ, ಇದು ಗ್ರಾಮಸ್ಥರು ವ್ಯಾಪಕ ಸ್ಥಳಾಂತರ ಮತ್ತು ಪರಿಸರ ನಾಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಭಯಪಡುತ್ತಾರೆ. ಗಣಿಗಾರಿಕೆ ಮತ್ತು ಇತರ ರೀತಿಯ ಸ್ಥಳಾಂತರದ ವಿರುದ್ಧದ ಅವರ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಹೋರಾಟಗಳನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಮಾವೋವಾದದ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ನಿಗ್ರಹಿಸಲಾಗಿದೆ.        

PESA ಮತ್ತು ಇತರ ನಿಬಂಧನೆಗಳ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಮಾಲೋಚನೆ ಪಡೆಯುವ ತಮ್ಮ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಹಕ್ಕನ್ನು ಕೋರಿ ವಿವಿಧ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿಯುತವಾಗಿ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಗ್ರಾಮಸ್ಥರು ತೀವ್ರ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿದ್ದಾರೆ – ಅವರ ಪ್ರತಿಭಟನಾ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಕೆಡವಲಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಗ್ರಾಮಸ್ಥರನ್ನು ಥಳಿಸಲಾಗಿದೆ. ಮೋರ್ಟಾರ್ ಶೆಲ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಬಾಂಬ್‌ಗಳನ್ನು ವಿವೇಚನೆಯಿಲ್ಲದೆ ಬಳಸಲಾಗಿದ್ದು, ಗ್ರಾಮಸ್ಥರು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜೀವನವನ್ನು ನಡೆಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಮೂಲವಾಸಿ ಬಚಾವೋ ಮಂಚ್ ಅನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಲಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಯುವ ನಾಯಕರನ್ನು UAPA ನಂತಹ ಗಂಭೀರ ಆರೋಪಗಳ ಮೇಲೆ ಬಂಧಿಸಲಾಗಿದೆ. ಸಂವಿಧಾನವು ಸಭೆ ಸೇರುವ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಭಟಿಸುವ ಹಕ್ಕನ್ನು ಖಾತರಿಪಡಿಸಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಭದ್ರತಾ ಶಿಬಿರಗಳು ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯಾಂಗೇತರ ಹತ್ಯೆಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಅವರು ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿದರು ಎಂಬುದು ಅಧಿಕೃತ ಸಮರ್ಥನೆಯಾಗಿದೆ. ಸರ್ಕಾರವು ಶಾಂತಿಯುತ ಸಂವಾದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಅವಕಾಶವನ್ನು ನೀಡಿಲ್ಲ.        

ಮಾವೋವಾದಿಗಳು ರಾಜ್ಯ ಪಡೆಗಳ ವಿರುದ್ಧದ ಯುದ್ಧವನ್ನು ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ಜಾನುವಾರುಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಗ್ರಾಮಸ್ಥರಿಗೆ ಅಪಾಯವನ್ನುಂಟುಮಾಡುವ ಐಇಡಿಗಳ ಬಳಕೆಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು. ಜನ ಅದಾಲತ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ನೀಡಲಾಗುವ ‘ಮರಣದಂಡನೆ’ಗಳನ್ನು ಅವರು ಕೊನೆಗೊಳಿಸಬೇಕು.  

ಸಶಸ್ತ್ರ ಹೋರಾಟ ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರಿ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಹಾರ ಭದ್ರತೆ, ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಅರಣ್ಯ ಹಕ್ಕುಗಳು, ಶಿಕ್ಷಣ, ಆರೋಗ್ಯ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಶೋಷಣೆಯಂತಹ ಜನರನ್ನು ಚಿಂತೆಗೀಡುಮಾಡುವ ನಿಜವಾದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಹಿನ್ನೆಲೆಗೆ ತಳ್ಳಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ಅವರ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಯಾವುದೇ ಗಣಿಗಾರಿಕೆಗೆ ಅವರ ಒಪ್ಪಿಗೆಯ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ಪರಿಹರಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ, ಇದು ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯದ ಉಪಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯ.  

ಶಾಂತಿಯತ್ತ ಎಲ್ಲಾ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ನಾವು ಸ್ವಾಗತಿಸುತ್ತೇವೆ. ದೇಶದ ವಿವಿಧ ಭಾಗಗಳಿಂದ ಬಂದಿರುವ ಕಾಳಜಿಯುಳ್ಳ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಾಗಿ, ನಾವು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಭಾರತೀಯ ಸಂವಿಧಾನದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯೊಳಗೆ ಶಾಂತಿ ಮಾತುಕತೆಗಳನ್ನು ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತೇವೆ.  

ಸರ್ಕಾರವು ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಬೇಕಾದ ಕೆಲವು ಸರಳ ಆದರೆ ತುರ್ತು ಬೇಡಿಕೆಗಳನ್ನು ನಾವು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸುತ್ತೇವೆ: 

1. ಕದನ ವಿರಾಮಕ್ಕೆ ಅನುಕೂಲವಾಗುವಂತೆ ಸರ್ಕಾರ ಆದಿವಾಸಿ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಆಕ್ರಮಣವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು. 
2. ಕದನ ವಿರಾಮಕ್ಕೆ ಅನುಕೂಲವಾಗುವಂತೆ ಸಿಪಿಐ (ಮಾವೋವಾದಿ) ರಾಜ್ಯ ಪಡೆಗಳ ವಿರುದ್ಧದ ಎಲ್ಲಾ ಹಗೆತನವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು. 
3. ಸರ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಸಿಪಿಐ (ಮಾವೋವಾದಿ) ನಡುವೆ ಮಾತುಕತೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಬೇಕು.  
4. ಸ್ವತಂತ್ರ ನಾಗರಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಮತ್ತು ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಗೆ ಪೀಡಿತ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಉಚಿತ ಪ್ರವೇಶವನ್ನು ಒದಗಿಸಬೇಕು. 
5. ಜನರ ಜೀವನೋಪಾಯದ ಅಗತ್ಯತೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ತುರ್ತಾಗಿ ಪರಿಹರಿಸಬೇಕು.
6. ತಮ್ಮ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತು ಆದಿವಾಸಿಗಳಿಗೆ ವಿರೋಧಿಯಾದ ರಾಜ್ಯ ನೀತಿಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪದಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಜೈಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಆದಿವಾಸಿಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರನ್ನು ರಾಜ್ಯವು ತಕ್ಷಣವೇ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಬೇಕು, ಇದರಿಂದ ಅವರು ಮಾತುಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಬಹುದು ಮತ್ತು ಈ ಸಂವಾದದಲ್ಲಿ ಸಮಾನ ಪಾಲುದಾರರಾಗಬಹುದು. (ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಮೂಲ್ವಾಸಿ ಬಕಾಹೋ ಮಂಚ್‌ನ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು)

ಬಸ್ತಾರ್‌ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಹಕ್ಕುಗಳ ಪುನಃಸ್ಥಾಪನೆಗೆ ಶಾಂತಿ ಮಾತುಕತೆ ಮತ್ತು ಕದನ ವಿರಾಮವು ಕೇವಲ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ ಎಂದು ನಾವು ದೃಢವಾಗಿ ನಂಬುತ್ತೇವೆ. ಪ್ರದೇಶದ ಶಾಶ್ವತ ಸಶಸ್ತ್ರೀಕರಣ (ಎಲ್ಲಾ ಭದ್ರತಾ ಶಿಬಿರಗಳನ್ನು ಕಿತ್ತುಹಾಕುವುದು ಸೇರಿದಂತೆ), ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಎಲ್ಲಾ ಕೈದಿಗಳ ಬಿಡುಗಡೆ, ಎಲ್ಲಾ ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ಉಲ್ಲಂಘನೆಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರ, PESA ಮತ್ತು FRA ನಂತಹ ರಕ್ಷಣಾತ್ಮಕ ಕಾನೂನುಗಳ ಅನುಷ್ಠಾನ, ಹೊಸ ಗಣಿಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಷೇಧ, ಪ್ರತಿಭಟಿಸುವ ಹಕ್ಕಿಗೆ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತ ಹಾಗೂ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಜೀವನದ ಇತರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳ ಕಡೆಗೆ ನಿರಂತರ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ನಡೆಯಬೇಕು. 

ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಶಕ್ತಿಗಳು ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವಂತೆ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯವು ತನ್ನ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವಂತೆ ಮಾಡುವಂತೆ ನಾವು ಮನವಿ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. 

1. All India Feminist Alliance (ALIFA) (Sagari, Nikita, Deepthi, Varsha, Priyanka, Pranjali) 2. All India Inquilabi Youth and Students Alliance (ALIYSA) (Rahee, Heman, Raju, Shubham, Ritika, Laasya, Karthik)
3. All India Krantikari Kisan Sabha (A.I.K.K.S) (Sankar Inquilab, State Secretary Odisha) 4. All India Lawyers Association for Justice (Clifton D’ Rozario and Maitreyi Krishnan) 5. Association for Protection of Civil Rights (Nadeem Khan)
6. Association for Protection of Democratic Rights (Ranjit Sur)
7. Bhagat Singh Chhatra Ekta Manch (Gurkirat)
8. Campaign Against Fabricated Cases (CAFC), Odisha (Narendra Mohanty)
9. Campaign for Peace and Justice in Chhattisgarh (CPJC) (Isha Khandelwal, Sharanya Nayak, Nandini Sundar)
10. Coordination of Democratic Rights organisations) (CDRO)
11. Civil Liberties Committee, Andhra Pradesh (V.Chitti Babu, Ch.Chandra Shekhar) 12. Civil Liberties Committee, Telangana (Prof. Laxman Gaddam, N.Narayana Rao ) 13. Committee for the Release of Political Prisoners (CRPP) (Ravi Balla)
14. Coordination Committee of Working Women, Rajasthan
15. Democratic Front against Operation Green Hunt, Punjab (Parminder Singh, A. K. Maleri, Buta Singh Mehmoodpur and Yash Pal)
16. Dr. Richhariya Foundation (Karthik)
17. Ek Potlee Ret Ki (Kaani Nilam) (Radhika Ganesh)
18. FAOW (Mukta Srivastava)
19. Fatima Shaikh Study Circle (Osama)
20. Forum Against Oppression of Women (Sandhya Gokhale)
21. Forum Against Repression, Telangana (Prof.G. Haragopal, K.Ravi Chander) 22. Ganatantrik Adhikar Surakhya Sangathan, (GASS), Odisha (Deba Ranjan and Dr. Golak Bihari Nath)
23. Hasrat-e-Zindagi Mamuli (Chayanika Shah)
24. Human Rights Forum (S Jeevan Kumar, VS Krishna)
25. Indian Nationalists Movement
26. INSAF (Vidya Dinker)
27. Insani Biradari (Aadiyog, Imran Ahmad)
28. Jaldhara Abhiyan (Upendra Shankar)
29. Jharkhand Janadhikar Mahasabha (B B Choudhary, Elina Horo, Siraj Dutta, Tom Kavla)
30. Justice News (Arun Khote)
31. MAKAAM
32. Manomitram (Renny Antony)
33. Nagrik Adhikar Samiti, Jharkhand (Ashok Verma)
34. Narmada Bachao Andolan (Medha Patkar, Kamla Yadav, Mahendra)
35. National Alliance for Justice, Accountability and Rights (NAJAR) (Sr. Adv Gayatri Singh, Adv Indira Unninayar, Adv Purbayan, Adv Deeptangshu Car, Katyayani Chandola, Carina) 36. National Alliance of People’s Movement (Arundhati Dhuru, Ashish Ranjan, Meera Sanghamitra) 37. National Federation of Indian Women NFIW
38. New Trade Union Initiative (Milind Ranade, Gautam Mody, Manas Das)
39. Odisha Manarega Shramik Union (P Parvati)
40. Pahal Sansthan
41. People’s Watch (Henri Tiphagne)
42. People’s Union for Civil Liberties (Kavita Srivastava,V Suresh)
43. People’s Union for Democratic Rights (PUDR) (Harish Dhawan and Paramjeet Singh) 44. Queer Collective India (Priyank Sukanand)
45. Queer Poets Collective (Rumi Harish, Dadapeer Jyman, Sunil Mohan)
46. Rajsamand Mahila Manch (Lalita Sharma)
47. Revolutionary Youth Association (RYA) (Niraj Kumar)
48. Saajhi Duniya (Roop Rekha Verma)
49. Sajha Kadam (Praveer Peter)
50. Samta
51. Save Dwarka Forest People’s Movement (Tannuja Chauhan)
52. Telangana Democratic Forum
53. Trade Union Center of India (TUC) (Bichitra Patra)
54. Young People For Politics (Nivedita Ravi)

Concerned citizens

1. A. Banerjee
2. A.Suneetha
3. Aakar Patel
4. Addanki Veeranjaneyulu
5. Adv. Bhoomika Pandhare
6. Ajay T G
7. Akhileshwari Ramagoud, Hyderabad
8. Alok Agnihotri Advocate
9. Anand malviya
10. Anju K Disability Activist
11. Ankita Aggarwal
12. Anto Joseph
13. Anupriya S
14. Anuradha Banerji, Activist-Researcher.
15. Anuradha Talwar
16. Apurba Roy
17. Aratrika
18. Arindam Roy
19. Arun Vyas
20. Aruna Nellutla
21. Arvind Narraiin
22. Ashalatha
23. Ashima Roy Chowdhury
24. Avani Chokshi
25. B Muralidhar
26. Balreddy jitta
27. Bappadittya Sarkar
28. Barnali Mukherjee
29. Beena Choksi
30. Bela Bhatia
31. Bhanumathi Kalluri
32. Bharat Majhi
33. Biraj Mehta
34. Biswapriya Kanungo, Advocate, Bhubaneswar
35. Bittu Kondaiah
36. C B choudhary
37. C Mitra
38. Carol Geeta
39. Cedric Prakash
40. Chanda Asani
41. Chandu
42. Chitra Joshi
43. Deepa
44. Dinesh Yadav
45. Diviya
46. Dr. Rosemary Dzuvichu
47. Dr. Sudhir Vombatkere
48. Dr. Walter Fernandes
49. Dr.Sebastian Joseph Professor
50. Fawaz Shaheen
51. Frazer Mascarenhs
52. George Monipalli
53. Goutam Kumar Bose, Jharkhand Agitetore and Trade Union Activist. 54. Gova Rathod
55. Gurbir Singh
56. Harsh Mander
57. Hem Mishra
58. Himanshu Kumar
59. Isha Khandelwal
60. Jean Drèze
61. Joseph Xavier, Madurai
62. Judah
63. Judah Sharon
64. K Sukumaran Advocate Gudalur The Nilgiris
65. K. Manoharan, Writer & Human Rights activist, Tamil Nadu
66. K. Praveen kumar
67. K.Sajaya, Independent Journalist and Social Activist
68. Kailash Mina
69. Kamal Gopinath, President, PUCL Mysore 70. Kamini Tankha
71. Kanduri praveen Kumar
72. Kavva Laxma Reddy
73. Khalil ur Rehaman
74. Krishnakant Chauhan
75. Lalita Ramdas
76. Latha K Biddappa
77. Madhubanti
78. Madhumitha Shankar
79. Madhuri
80. Manav Sivaram
81. Manisha Banerjee
82. Millind Champanekar
83. Mohamed Miandad
84. MV Ramana
85. N Venugopal, Journalist
86. Nancy Gaikwad
87. Narla Ravi
88. Natarajan D V
89. Navsharan Singh
90. Neetisha Khalkho
91. Nikita Jain
92. Nikita Naidu
93. Nisha Biswas
94. P M Tony
95. P. Rohini Rajasekaran
96. P.vishnuvardhanarao
97. Padmini Baruah
98. Paran Amitava
99. Paromita Dutta
100. Ponnala vijayanandareddy
101. Prakash Louis
102. Prakriti
103. Pranjali Tripathi
104. Prashant Rahi
105. Prof Latha K Biddappa
106. Prqgnya Joshi
107. Radha Kumar
108. Radhika, Assistant Professor (Law) 109. Raghavender Reddy
110. Rajani Rao Bangalore
111. Rajaraman
112. Rajesh Ramakrishnan
113. Ramneek Singh, Playwright
114. Ranjana Padhi
115. Rati Rao E.
116. Ravi Joshi
117. Renny Antony (Kerala)
118. Rohit Prajapati, Environment Activist 119. Roohdar X
120. Rukmini Rao
121. Rupa Pannalal
122. Salam Rajesh, Imphal, Manipur. 123. Salim Saboowala
124. Sanober Keshwar
125. Sarfaraz
126. Satyanarayana.s
127. Shalini Gera
128. Shalu Nigam
129. Shreya Subramanian
130. Shridevi PN
131. Shubham Kothari
132. Shubham Waydande
133. Shujayathulla
134. Solomon
135. Srimant Mohanty, Odisha
136. Sudhir kumar
137. Sukanya Kanarally
138. Syed Akmal Razvi
139. T Nishaant
140. Tariq Durrani
141. Ulka Mahajan
142. Ushasi Roy
143. Vaishnavi
144. Vani Subramanian
145. Varsha
146. Vijaya Vanamala
147. Wandana Sonalkar
148. Y Rajashekhar
149. Y.J. Rajendra

ಕೇಂದ್ರ ಗೃಹ ಸಚಿವ ಅಮಿತ್ ಶಾ ವಲಸೆ ಮತ್ತು ವಿದೇಶಿಯರ ಮಸೂದೆ, 2025 ಅನ್ನು ಮಂಡಿಸಿದಾಗಿನಿಂದ, ನಿರಾಶ್ರಿತ ಸಮುದಾಯವು ಊಹಿಸಲಾಗದಷ್ಟು ಆತಂಕ ಮತ್ತು ಒತ್ತಡವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದೆ. ಅವರು ಈಗಾಗಲೇ ಅನಿಶ್ಚಿತ ಜೀವನವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಈಗ ಅವರನ್ನು ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಪಾತಕ್ಕೆ ಎಸೆಯಲಾಗುತ್ತಿದೆ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಅವರು ಹೇಗೆ ಹೊರಬರುತ್ತಾರೆಂದು ಅವರಿಗೇ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ.

ಈ ಮಸೂದೆಯು ಮಾನ್ಯ ಪ್ರಯಾಣ ದಾಖಲೆಗಳಿಲ್ಲದೆ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬರುವ ವಿದೇಶಿಯರ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಈ ವರ್ಗವು ವಲಸಿಗರು, ವೀಸಾ ಅವಧಿ ಮುಗಿದ ನಂತರವೂ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡಿರುವ ಪ್ರವಾಸಿಗರು, ಆಶ್ರಯ ಬಯಸುವವರು ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ನಿರಾಶ್ರಿತರ ಹೈ ಕಮಿಷನರ್ (UNHCR) ನಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ನಿರಾಶ್ರಿತರು ಹಾಗೂ ಅದರಿಂದ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಡದ ನಿರಾಶ್ರಿತರನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ.

ವಲಸಿಗರು ಮತ್ತು ನಿರಾಶ್ರಿತರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಹಲವು ವಿಧಗಳಲ್ಲಿ ಭಿನ್ನವಾಗಿವೆ. ವಲಸಿಗರು ಉದ್ಯೋಗ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ನಿರಾಶ್ರಿತರು ತಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿಯೇ ಇದ್ದರೆ ಅವರನ್ನು ಬಂಧಿಸಬಹುದು, ಚಿತ್ರಹಿಂಸೆಗೆ ಒಳಗಾಗಬಹುದು ಅಥವಾ ಗಲ್ಲಿಗೇರಿಸಬಹುದು ಎಂಬ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ದೇಶದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಭಾರತೀಯ ಪೌರತ್ವವನ್ನೂ ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಯುದ್ಧ ಮತ್ತು ಸಂಘರ್ಷಗಳಿಂದ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದಿರುವ ನಿರಾಶ್ರಿತರ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ

ಯುದ್ಧ ಮತ್ತು ಸಂಘರ್ಷಗಳಿಂದ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದಿರುವ, ವೈಯಕ್ತಿಕ ದುರಂತಗಳು ಮತ್ತು ಆಘಾತಗಳಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿರುವ ನಿರಾಶ್ರಿತರ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಮಸೂದೆ ಕಾನೂನಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟರೆ ಅವರ ಮೇಲೆ ಹೇಗೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ?

ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ಬಲವಾದ ಕಾರಣಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಯಾರೂ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳು, ಕುಟುಂಬಗಳು ಮತ್ತು ದೇಶವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಎಂದಿಗೂ ಮರೆಯಬಾರದು. ನಿರಾಶ್ರಿತರಾಗಿದ್ದ ಸೊಮಾಲಿ-ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಕವಿ ವಾರ್ಸನ್ ಶೈರ್ ಅವರು ನಿರಾಶ್ರಿತರ ಅನುಭವವನ್ನು ಈ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಇದು ನಿರಾಶ್ರಿತರು ಜನಾಂಗೀಯತೆ, ತಾರತಮ್ಯ ಮತ್ತು ಒತ್ತಡದ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡುವಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಸುತ್ತದೆ:

ಮನೆಯು ಶಾರ್ಕ್‌ನ ಬಾಯಿಯಂತಾಗದೆ
ಯಾರೂ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ
ಇಡೀ ನಗರವೇ ​​ಓಡುವುದನ್ನು ನೀವು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ
ನೀವು ಗಡಿಗಾಗಿ ಓಡುತ್ತಿರುತ್ತೀರಿ.
No one leaves home unless
Home is like the mouth a shark
You only run for the border
When you see the whole city running as well.

ಈ ಮಾತುಗಳು ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿರುವ ನಿರಾಶ್ರಿತರು ಮತ್ತು ವಲಸಿಗರ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿದೆ. ಇವರಲ್ಲಿ ಆಫ್ರಿಕಾ ಮತ್ತು ಏಷ್ಯಾದ ವಿವಿಧ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಂದ ಬಂದ ಅನೇಕ ಜನರಿದ್ದಾರೆ. ಭಾರತ ಬಡ, ಆದರೆ ಸಹಿಷ್ಣು ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯುತ ದೇಶ ಎಂಬುದನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವರು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ.

ಭಾರತವು 1951 ರ ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ನಿರಾಶ್ರಿತರ ಸಮಾವೇಶದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ನಿರಾಶ್ರಿತರ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ದೇಶೀಯ ಕಾನೂನನ್ನು ಹೊಂದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ನಿಜ. ಆದರೆ ಇದರ ಹೊರತಾಗಿಯೂ, ಭಾರತವು ನಿರಾಶ್ರಿತರನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಿದೆ. ಟಿಬೆಟಿಯನ್ನರು, ಶ್ರೀಲಂಕಾದ ತಮಿಳರು ಮತ್ತು ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದ ಚಿತ್ತಗಾಂಗ್ ಬೆಟ್ಟಗಳಿಂದ ಪಲಾಯನ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಚಕ್ಮಾಗಳ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ, ಸರ್ಕಾರವು ಅವರಿಗೆ ವಿಶೇಷ ಗುರುತಿನ ಚೀಟಿಗಳನ್ನು ನೀಡಿತು, ಅವರನ್ನು ಭಾರತದ ಕೆಲವು ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುವಂತೆ ಮಾಡಿತು.

ಹಾಗಾದರೆ, ಸರ್ಕಾರ ನಿರಾಶ್ರಿತರನ್ನು ನಮ್ಮ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭದ್ರತೆಗೆ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಎಂದು ಏಕೆ ನೋಡಿದೆ?

ಪ್ರಸ್ತಾವಿತ ಕಾನೂನಿನ ಅಧ್ಯಾಯ IV ವಲಸೆ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಕಳ್ಳಸಾಗಣೆ ಮತ್ತು ಸುಳ್ಳು ಪಾಸ್‌ಪೋರ್ಟ್‌ಗಳನ್ನು ನೀಡುವುದನ್ನು ತಡೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಗ್ರೀನ್ ಕಾರ್ಡ್‌ನ ಭರವಸೆಯಲ್ಲಿ ಅಮೇರಿಕಾದಂತಹ ದೇಶಗಳಿಗೆ ಹೋಗಲು ಜನರು ಅಸಂಬದ್ಧ ಅಪಾಯಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ಇದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರೆ ಇದನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಬೇಕು. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಸಮಸ್ಯೆಯ ಮೂಲ ಕಾರಣ ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಬಡತನ ಮತ್ತು ಉದ್ಯೋಗಾವಕಾಶಗಳ ಕೊರತೆ.

ಆದರೆ ನಿರಾಶ್ರಿತರು, ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಿದಂತೆ ಅಕ್ರಮವಾಗಿ ಮತ್ತು ಪಾಸ್‌ಪೋರ್ಟ್‌ಗಳು ಅಥವಾ ವೀಸಾಗಳಿಲ್ಲದೆ ದೇಶವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾರೆ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಗುರುತಿನ ಚೀಟಿಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿನ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಿಂದ ಮರೆಮಾಡಲು ತಮ್ಮ ಗುರುತಿನ ಚೀಟಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದಿಲ್ಲ.

ಇದರ ಅರ್ಥ ನಿಜವಾದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭದ್ರತಾ ಕಾಳಜಿ ಇಲ್ಲ ಎಂದಲ್ಲ. ಈಶಾನ್ಯ ಭಾಗದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದರೆ, ಭಾರತ-ಬರ್ಮಾ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಮಾನವೀಯ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಮಾದಕವಸ್ತು ಕಳ್ಳಸಾಗಣೆಯ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿದೆ ಎಂದು ನಾವು ನೋಡಬಹುದು, ಇದನ್ನು ಕೆಲವರು ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಮಾದಕವಸ್ತು ಭಯೋತ್ಪಾದನೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಮಿಜೋರಾಂ-ಬರ್ಮಾ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಕಳ್ಳಸಾಗಣೆದಾರರು ಸುರಂಗಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ವರದಿಗಳಿವೆ. ಸರ್ಕಾರದ ಹೊಸ ಮಸೂದೆಯಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಗೋಡೆ ಕಟ್ಟುವುದಾಗಲಿ ಮಾದಕವಸ್ತು ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಆದರೆ, ಭಾರತವು ಗಣನೀಯ ಪ್ರಮಾಣದ ಮಾನವೀಯ ನೆರವು ನೀಡಿ, ಬಾಂಬ್ ದಾಳಿಗೊಳಗಾದ ಹಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ಪುನರ್ನಿರ್ಮಿಸಿದರೆ, ಜನರು ತಮ್ಮ ಹೊಲಗಳಿಗೆ ಮರಳಿ ಕೃಷಿ ಮಾಡಲು, ಶಾಲೆಗಳು ಮತ್ತು ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ, ನಿರಾಶ್ರಿತರು ಅವರವರ ದೇಶಗಳಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಂತರ್ಯುದ್ಧ ಮುಂದುವರಿಯುವವರೆಗೂ, ನಿರಾಶ್ರಿತರು ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ರಾಶಿ ಬೀಳುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ದಂಗೆ, ಮಾದಕ ದ್ರವ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಜನಾಂಗೀಯ ಘರ್ಷಣೆಗಳ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಉಲ್ಬಣಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.

ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಪ್ರತಿ 67 ಜನರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ತಮ್ಮ ದೇಶವನ್ನು ತೊರೆಯುವ ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ

ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ಭಾರತೀಯ ನಾಗರಿಕ ಸಮಾಜವು ನಿರಾಶ್ರಿತರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಸಕ್ತಿ ವಹಿಸಿಲ್ಲ. ಆದರೂ, ಪ್ರಪಂಚದಾದ್ಯಂತ ವಲಸಿಗರು ಮತ್ತು ನಿರಾಶ್ರಿತರ ವಿಷಯವು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ರಾಜಕೀಯದ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದುವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಬಲಪಂಥೀಯ ಸರ್ಕಾರಗಳ ಉದಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ ಎಂದು ನಾವು ನೋಡುತ್ತೇವೆ. ಅವರು “ಅಕ್ರಮ ವಲಸಿಗರು” ಎಂದು ಕರೆಯುವ ಗುಂಪಿನಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಅಪಾಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅವರು ಕೂಗಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ ವಲಸಿಗರ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ, ದಾಖಲೆರಹಿತ ಭಾರತೀಯ ಕಾರ್ಮಿಕರನ್ನು ಕೈಕೋಳ ಮತ್ತು ಸಂಕೋಲೆಗಳನ್ನು ಹಾಕಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ತಂದು ಬಿಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಈ ದಾಖಲೆರಹಿತ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಅಪಾಯವನ್ನುಂಟುಮಾಡಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅವರು ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಕೇವಲ ಶೇಕಡಾ 2 ರಷ್ಟಿದ್ದರು.

ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕಾದ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ, ವಲಸಿಗರು ಮತ್ತು ನಿರಾಶ್ರಿತರ ಸಮಸ್ಯೆಯು ನಿರ್ಣಾಯಕ ಹಂತವನ್ನು ತಲುಪಿದ್ದು, ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಪ್ರತಿ 67 ಜನರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರನ್ನು ತಮ್ಮ ದೇಶವನ್ನು ತೊರೆಯುವಂತೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. UNHCR ಪ್ರಕಾರ, ಅಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 12.26 ಕೋಟಿ ಜನರು ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಓಡಿಹೋಗುವಂತೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಲಾಗಿದೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 4.37 ಕೋಟಿ ನಿರಾಶ್ರಿತರು ಇದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು 44 ಲಕ್ಷ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ದೇಶವಿಲ್ಲದ ಜನರಿದ್ದಾರೆ, ಅವರಿಗೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆ ನಿರಾಕರಿಸಲಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷಣ, ಆರೋಗ್ಯ ರಕ್ಷಣೆ, ಉದ್ಯೋಗ ಮತ್ತು ಚಲನೆಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದಂತಹ ಮೂಲಭೂತ ಹಕ್ಕುಗಳ ಪ್ರವೇಶದ ಕೊರತೆಯಿದೆ.

ವಲಸೆಯನ್ನು ಅಪರಾಧೀಕರಿಸುವುದು ಮತ್ತು ನಿರಾಶ್ರಿತರು ಮತ್ತು ಆಶ್ರಯ ಪಡೆಯುವವರನ್ನು ಕ್ರೂರವಾಗಿ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಮ್ಮ ಸಂವಿಧಾನದ ನಿಬಂಧನೆಗಳನ್ನು ಉಲ್ಲಂಘಿಸುತ್ತದೆ, ಇದು ಭಾರತದ ಗಡಿಯೊಳಗೆ ವಾಸಿಸುವ ಎಲ್ಲಾ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಕೇವಲ ಭಾರತೀಯ ನಾಗರಿಕರಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ, ಬದುಕುವ ಹಕ್ಕು (ಆರ್ಟಿಕಲ್ 21) ಮತ್ತು ಕಾನೂನಿನಿಂದ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಡುವ ಹಕ್ಕನ್ನು (ಆರ್ಟಿಕಲ್ 14) ಖಾತರಿಪಡಿಸುತ್ತದೆ.

ನಿರಾಶ್ರಿತರ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ದೇಶೀಯ ಕಾನೂನನ್ನು ಕರಡು ಮಾಡಲು ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರವು ಕೆಲವು ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿತ್ತು, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ಆಯೋಗ (NHRC) ಮತ್ತು UNHCR ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದವು, ಆದರೆ ಅವರು ಇನ್ನೂ ಕರಡನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಿಲ್ಲ. ಭಾರತವು UNHCR ನ ಕಾರ್ಯಕಾರಿ ಸದಸ್ಯ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗಿದ್ದು, ನಿರಾಶ್ರಿತರು ಮತ್ತು ಆಶ್ರಯ ಪಡೆಯುವವರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಬಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ.

2015 ರಲ್ಲಿ ಶಶಿ ತರೂರ್ ಅವರು ಮಂಡಿಸಿದ ಖಾಸಗಿ ಸದಸ್ಯರ ಮಸೂದೆಯೂ ಸಂಸತ್ತಿನ ಮುಂದೆ ಇದೆ.

ಭಾರತದಲ್ಲಿರುವ ನಿರಾಶ್ರಿತರನ್ನು ಭವಿಷ್ಯದ ಸಂಪನ್ಮೂಲವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು, ಇದರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಭಾರತ ಮತ್ತು ಭಾರತೀಯರ ಬಗ್ಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಭಾವನೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನಿರಾಶ್ರಿತರಿಗೆ ಶಿಕ್ಷಣ, ಉದ್ಯೋಗಗಳು, ವೈದ್ಯಕೀಯ ನೆರವು ಮತ್ತು ಆಸಿಡ್ ದಾಳಿ, ಇರಿತ ಮತ್ತು ಹೊಡೆತಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ದೈಹಿಕ ದಾಳಿಗಳಿಂದ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ಇದರಿಂದ ಅವರ ದುರ್ಬಲತೆಯ ಲಾಭವನ್ನು ಭಾರತೀಯರು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಹೆಚ್ಚಿನ ಭಾರತೀಯರು ನಿರಾಶ್ರಿತರನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಅವರಿಗೆ ರೂಮುಗಳನ್ನು ಬಾಡಿಗೆಗೆ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಸಾಕಷ್ಟು ಉದಾರರಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಆದರೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಪರಿಚಯಿಸಲಾದ ಮಸೂದೆಯು ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿರಾಶ್ರಿತರಿಗೆ ವಸತಿ ಬಾಡಿಗೆಗೆ ನೀಡುವುದನ್ನು ಭಾರತೀಯರು ತಡೆಯುತ್ತದೆ.

ನಾವು ಗೋಡೆಗಳನ್ನಲ್ಲ, ಸೇತುವೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ. ಹೇಳಲಾಗದಂತ ಭೀಕರತೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದ ನಂತರ ತಮ್ಮನ್ನು ಭಾರತವು ಸ್ವಾಗತಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ ಜನರ ಒಂದು ವರ್ಗದ ಮೇಲೆ ಅಸಹನೀಯ ಆತಂಕ ಮತ್ತು ಒತ್ತಡವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸ್ನೇಹ ಮತ್ತು ಒಗ್ಗಟ್ಟು ಮೂಡಿಸಲು ಹೆಚ್ಚಿನ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭದ್ರತೆಯನ್ನು ನೀಡಬೇಕು.

ಲೇಖನ: ನಂದಿತಾ ಹಕ್ಸರ್ ,ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ವಕೀಲೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಿಜೇತ ಲೇಖಕಿ. ದಿ ಔೈರ್‌ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ The Indian Govt Should Understand That Refugees Don’t Leave Their Homes Unless They Are Forced To ನ ಕನ್ನಡಾನುವಾದ

ಉನ್ನತ ಅಧಿಕಾರದ ಸರ್ಕಾರಿ ಸಮಿತಿಯು “ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ” ವಿರುದ್ಧ “ಕಾನೂನು ಕ್ರಮ” ವನ್ನು ಶಿಫಾರಸು ಮಾಡಿದೆ ಎಂದು ಗೃಹ ಸಚಿವಾಲಯದ ಪತ್ರಿಕಾ ಪ್ರಕಟಣೆ ತಿಳಿಸಿದೆ. ಇದು ಸರಿಪಡಿಸಬೇಕಾದ ಈ ವಿಚಾರಗಳಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯವಿಧಾನಗಳಲ್ಲಿನ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳನ್ನು ಸಹ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ, ರಿಸರ್ಚ್ ಆಂಡ್ ಅನಾಲಿಸಿಸ್ ವಿಂಗ್ (ಆರ್&ಎಡಬ್ಲ್ಯು)ನ ಮಾಜಿ ಅಧಿಕಾರಿಗೆ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಲು ಸೂಚಿಸಿದೆ.

ಗೃಹ ಸಚಿವಾಲಯದ ಪ್ರಕಟಣೆ

2023 ರಲ್ಲಿ ಕೆನಡಾದ ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿ ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನೀಡಿದ ಹೇಳಿಕೆಯ ನಂತರ ಮೊದಲು ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದ ಆಪಾದಿತ ಕೊಲೆಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಅಧಿಕೃತ ಮತ್ತು ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರವು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಅಂಗೀಕರಿಸಿದೆ. ಈ ಬಗ್ಗೆ ಪತ್ರಿಕಾ ಪ್ರಕಟಣೆಯನ್ನು ವಿದೇಶಾಂಗ ವ್ಯವಹಾರಗಳ ಸಚಿವಾಲಯ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿಲ್ಲ, ಈ ವಿಷಯದ ಕುರಿತು ಹಿಂದಿನ ಎಲ್ಲಾ ಪತ್ರಿಕಾ ಪ್ರಕಟಣೆಗಳು ಅಥವಾ ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿ ಕಚೇರಿಯಲ್ಲಿನ ಗುಪ್ತಚರ ಸಂಸ್ಥೆಗಳೊಂದಿಗೆ ವ್ಯವಹರಿಸುವ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭದ್ರತಾ ಮಂಡಳಿಯ ಸಚಿವಾಲಯ ಕೂಡ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಕಟಣೆ ನೀಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೆನಡಾದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಗೃಹ ಸಚಿವ ಅಮಿತ್ ಶಾ ಅವರನ್ನು ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹತ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಆದೇಶಿಸಿದ ಉನ್ನತ ಶ್ರೇಣಿಯ ಭಾರತೀಯ ಅಧಿಕಾರಿ ಎಂದು ಹೆಸರಿಸಿದರೂ, ಇದುವರೆಗೆ ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಭಾಗಿಯಾಗದ ಕೇಂದ್ರ ಗೃಹ ಸಚಿವಾಲಯವನ್ನು ಪ್ರಕರಣದ ಕಡೆಗೆ ಈಗಿನ ಪತ್ರಿಕಾ ಪ್ರಕಟಣೆ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ .

ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರವು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಉನ್ನತ ಅಧಿಕಾರದ ತನಿಖಾ ಸಮಿತಿಯು ಸುಮಾರು 14 ತಿಂಗಳ ನಂತರ ಕೆಲವು ಸಂಘಟಿತ ಕ್ರಿಮಿನಲ್ ಗುಂಪುಗಳು ಮತ್ತು ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತನ್ನ ವರದಿಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿದೆ ಎಂದು ಅಸ್ಪಷ್ಟ ಹೇಳಿಕೆಗಳಿರುವ ಪತ್ರಿಕಾ ಪ್ರಕಟಣೆಯು ಹೇಳುತ್ತದೆ. ಖಲಿಸ್ತಾನ್ ಪರ ಪ್ರಚಾರಕ ಗುರುಪತ್ವಂತ್ ಸಿಂಗ್ ಪನ್ನೂನ್ ಅವರನ್ನು ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್ ನಲ್ಲಿ ಕೊಲ್ಲಲು ಅಪರಾಧಿಗಳ ಸಹಾಯದಿಂದ ಭಾರತೀಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ನಡೆಸಿದ ಪ್ರಯತ್ನದ ಬಗ್ಗೆ ಯುಎಸ್ ನ್ಯಾಯಾಂಗ ಇಲಾಖೆಯು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಹೇಳಿಕೆ ನೀಡಿದಾಗ ಹೋದಾಗ ಬಿಡೆನ್ ಹೇರಿದ ಒತ್ತಡ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಸರ್ಕಾರವು ನವೆಂಬರ್ 2023 ರಲ್ಲಿ ತನಿಖೆಗೆ ಆದೇಶಿಸುವಂತೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಿತು. ಅದರ ಭಾಗವಾಗಿ ಉನ್ನತ ಅಧಿಕಾರದ ತನಿಖಾ ಸಮಿತಿ ರಚಿಸಲಾಗಿದೆ.

“ದೀರ್ಘ ವಿಚಾರಣೆಯ ನಂತರ, ಸಮಿತಿಯು ತನ್ನ ವರದಿಯನ್ನು ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದೆ ಮತ್ತು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಕಾನೂನು ಕ್ರಮವನ್ನು ಶಿಫಾರಸು ಮಾಡಿದೆ, ಅವರ ಹಿಂದಿನ ಅಪರಾಧ ಸಂಬಂಧಗಳು ಮತ್ತು ಪೂರ್ವಾಪರಗಳು ವಿಚಾರಣೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದವು. ತನಿಖಾ ಸಮಿತಿಯು ಕಾನೂನು ಕ್ರಮವನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಶಿಫಾರಸು ಮಾಡಿದೆ,” ಎಂದು ಗೃಹ ಸಚಿವಾಲಯ ಪತ್ರಿಕಾ ಪ್ರಕಟಣೆ ತಿಳಿಸಿದೆ.

ಹಾಗಿದ್ದೂ, ಗೃಹ ಸಚಿವಾಲಯವು ಯಾರ ವಿರುದ್ಧ ಕಾನೂನು ಕ್ರಮವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಹೆಸರಿಸಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಪನ್ನುನ್ ಹತ್ಯೆಗೆ ಸಂಚು ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಅಮೇರಿಕಾದಿಂದ ದೋಷಾರೋಪಣೆಗೆ ಒಳಗಾಗಿರುವ ಮಾಜಿ ಗುಪ್ತಚರ ಅಧಿಕಾರಿ ವಿಕಾಶ್ ಯಾದವ್ ಅವರ ಕ್ರಮಗಳಿಂದ ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ದೂರವಿಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿತು.

ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್ ನಗರದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಸಿಖ್ ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದಿ ನಾಯಕನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲು ವಿಫಲವಾದ ಸಂಚು ರೂಪಿಸಿದ ಆರೋಪದಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಸರ್ಕಾರಿ ನೌಕರ ವಿಕಾಶ್ ಯಾದವ್ ವಿರುದ್ಧ ಕ್ರಿಮಿನಲ್ ಮೊಕದ್ದಮೆಗಳನ್ನು ಅಕ್ಟೋಬರ್‌ನಲ್ಲಿ ಯುಎಸ್ ನ್ಯಾಯ ಇಲಾಖೆಯು ದೋಷಾರೋಪಣೆಯಲ್ಲಿ ಘೋಷಿಸಿತು. ಭಾರತದಿಂದ ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್ ತಂತ್ರ ರೂಪಿಸಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಅಧಿಕಾರಿಗಳು, ಯಾದವ್ ಅವರನ್ನು ಯೋಜಿತ ಹತ್ಯೆಯ ಆರೋಪವನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಯಾದವ್ ಅವರು R&AW ನಲ್ಲಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಮಾಜಿ ಭಾರತೀಯ CRPF ಅಧಿಕಾರಿ.

ಪತ್ರಿಕಾ ಪ್ರಕಟಣೆಯು ಯಾದವ್ ಅವರನ್ನು ಹೆಸರಿಸಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಸರ್ಕಾರಿ ಅಧಿಕಾರಿಯಾಗಿ ಅವರ ಸ್ಥಾನಮಾನವನ್ನು ದೃಢೀಕರಿಸಿಲ್ಲವಾದರೂ, ಭಾರತೀಯ ತನಿಖಾ ಸಮಿತಿಯು ತನಿಖೆಯ ಭಾಗವಾಗಿ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 2024 ರಲ್ಲಿ ಅಮೇರಿಕಾಗೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿದೆ ಎಂದು ವರದಿಗಳು ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಮೇರಿಕಾದ ಸ್ಟೇಟ್ ಡಿಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ಮಾಧ್ಯಮ ಹೇಳಿಕೆಯು “ಕಳೆದ ವರ್ಷ ನ್ಯಾಯಾಂಗ ಇಲಾಖೆಯ ದೋಷಾರೋಪಣೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಭಾರತೀಯ ಸರ್ಕಾರಿ ಉದ್ಯೋಗಿ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿ ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್ ನಗರದಲ್ಲಿ ಯುಎಸ್ ಪ್ರಜೆಯನ್ನು ಹತ್ಯೆ ಮಾಡಲು ವಿಫಲವಾದ ಸಂಚು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ” ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ  ಭಾರತೀಯ ಸಮಿತಿಯ ಸಕ್ರಿಯ ತನಿಖೆಯನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದೆ.

ಜೂನ್ 2023 ರಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಕೊಲಂಬಿಯಾದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಖಲಿಸ್ತಾನ್ ಪರ ಕಾರ್ಯಕರ್ತ ಹರ್ದೀಪ್ ಸಿಂಗ್ ನಿಜ್ಜರ್ ಹತ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರದ ಏಜೆಂಟರು ಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಕೆನಡಾವು ನಂಬಲರ್ಹವಾದ ಪುರಾವೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ ಎಂದು ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 2023 ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿ ಜಸ್ಟಿನ್ ಟ್ರುಡೊ ಅವರು ಆರೋಪಗಳನ್ನು ಹೊರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಕೆನಡಾದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಅವರು ಭಾರತೀಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಅದರ ಪುರಾವೆಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಪದೇ ಪದೇ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ, ಆದರೆ ಮೋದಿ ಸರ್ಕಾರವು ಪದೇ ಪದೇ ಆರೋಪಗಳನ್ನು ತಳ್ಳಿಹಾಕಿದೆ. ಭಾರತ ಸರಕಾರವು ಬಂಧಿತ ದರೋಡೆಕೋರ ಲಾರೆನ್ಸ್ ಬಿಷ್ಣೋಯ್‌ಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಅಪರಾಧ ಜಾಲದೊಂದಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಕೆನಡಾ ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಆರೋಪಿಸಿತ್ತು.

ನಿಜ್ಜರ್ ಹತ್ಯೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಕೆನಡಾದ ತನಿಖೆಗೆ ಸಹಕರಿಸುವಂತೆ ಭಾರತವನ್ನು ಅಮೇರಿಕಾ ಕೇಳಿಕೊಂಡಿದೆ, ಆರೋಪಗಳನ್ನು “ಅತ್ಯಂತ ಗಂಭೀರವಾಗಿದೆ” ಎಂದು ಕರೆದಿದೆ. ಅಕ್ಟೋಬರ್‌ನಲ್ಲಿ ಅಮೇರಿಕಾ “ಕೆನಡಾದ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ, ಆರೋಪಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಗಂಭೀರವಾಗಿವೆ ಮತ್ತು ಅವುಗಳನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ ಎಂದು ನಾವು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಮತ್ತು ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರವು ತನ್ನ ತನಿಖೆಯಲ್ಲಿ ಕೆನಡಾದೊಂದಿಗೆ ಸಹಕರಿಸುವುದನ್ನು ನೋಡಲು ನಾವು ಬಯಸಿದ್ದೇವೆ. ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿ, ಅವರು ಆ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ. 

ಗೃಹ ಸಚಿವಾಲಯದ ಈಗಿ ಹೇಳಿಕೆಯು ಒಟ್ಟಾವಾ ಮತ್ತು ವಾಷಿಂಗ್ಟನ್‌ನ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು R&AW ಮತ್ತು ಕೇಂದ್ರ ಗೃಹ ಸಚಿವ ಅಮಿತ್ ಶಾ ಅವರು ಭಾಗಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಆರೋಪಿಸಲಾಗಿರುವ ಪನ್ನುನ್ ಹತ್ಯೆ ಸಂಚು ಅಥವಾ ಕೆನಡಾದಲ್ಲಿ ನಿಜ್ಜರ್ ಹತ್ಯೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಉಲ್ಲೇಖವನ್ನು ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ.

ಮೋದಿ ಸರ್ಕಾರವು ಕೆನಡಾ ಸರ್ಕಾರ ಮಾಡಿರುವ ಎಲ್ಲಾ ಆರೋಪಗಳನ್ನು ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ನಿರಾಕರಿಸಿದ್ದರೂ, 2023 ರ ನವೆಂಬರ್‌ನಲ್ಲಿ ಅಮೇರಿಕಾ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಪನ್ನುನ್ ಕೊಲೆಯ ದೋಷಾರೋಪಣೆ ಮಾಡಿದ ಮೇಲೆ ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟದ ವಿಚಾರಣಾ ಸಮಿತಿಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿತು.

ಇಂತಹ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಸಾವುಗಳು ಕೆನಡಾದಲ್ಲಿ ನಡೆದಿವೆ. ಇಲ್ಲಿ 2018 ರಿಂದ 91 ಭಾರತೀಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಪ್ರಾಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ವರದಿ ಹೇಳಿದೆ. ಕೆನಡಾದ ನಂತರ ಯುನೈಟೆಡ್ ಕಿಂಗ್‌ಡಮ್‌ನಲ್ಲಿ 48, ರಷ್ಯಾದಲ್ಲಿ 40, ಅಮೇರಿಕಾದಲ್ಲಿ 36, ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದಲ್ಲಿ 35, ಉಕ್ರೇನ್‌ನಲ್ಲಿ 21, ಜರ್ಮನಿಯಲ್ಲಿ 20, ಸೈಪ್ರಸ್‌ನಲ್ಲಿ 14, ಇಟಲಿಯಲ್ಲಿ 10 ಮತ್ತು ಫಿಲಿಪೈನ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ 10 ಭಾರತೀಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದ್ದಾರೆ.

ಜುಲೈ 2023, 24 ವರ್ಷದ ಗುರ್ವಿಂದರ್ ನಾಥ್ ಮತ್ತು 23 ವರ್ಷದ ಪೊಲುಕೊಂಡ ಲೆನಿನ್ ನಾಗ ಕುಮಾರ್ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಭಾರತೀಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಕೆನಡಾದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಘಟನೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದರು. 2022 ರಲ್ಲಿ 21 ವರ್ಷದ ಕಾರ್ತಿಕ್ ವಾಸುದೇವ್ ಎಂಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯನ್ನು ಗುಂಡಿಕ್ಕಿ ಕೊಲ್ಲಲಾಗಿತ್ತು.

ವಿದೇಶದಲ್ಲಿರುವ ಭಾರತೀಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ನೀಡಬೇಕಾದ ಸುರಕ್ಷತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದ ಬದ್ಧತೆಯನ್ನು ಸಚಿವ ಮುರಳೀಧರನ್ ಒತ್ತಿ ಹೇಳಿದ್ದು, ವಿದೇಶದಲ್ಲಿರುವ ಭಾರತೀಯ ಮಿಷನ್‌ಗಳ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರು ಮತ್ತು ಇತರ ಹಿರಿಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಕಾಲೇಜು ಮತ್ತು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಕ್ಯಾಂಪಸ್‌ಗಳಲ್ಲಿರುವ ಭಾರತೀಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೊಂದಿಗೆ ನಿರಂತರ ಮಾತುಕತೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.

“ವಿದೇಶದಲ್ಲಿರುವ ಭಾರತೀಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಸುರಕ್ಷತೆ ಮತ್ತು ರಕ್ಷಣೆ ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರದ ಪ್ರಮುಖ ಆದ್ಯತೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ… ಯಾವುದೇ ಅಹಿತಕರ ಘಟನೆ ಸಂಭವಿಸಿದಲ್ಲಿ, ಘಟನೆಯನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆತಿಥೇಯ ದೇಶದ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಅಧಿಕಾರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ತಕ್ಷಣವೇ ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಸಲಾಗಿದೆ. ಸೂಕ್ತ ತನಿಖೆ ನಡೆಸಿ ತಪ್ಪಿತಸ್ಥರಿಗೆ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗಲಿದೆ,” ಎಂದು ಸಚಿವರು ತಿಳಿಸಿದ್ದಾರೆ.

100 ರ ಸ್ಕೇಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಭಾರತ 28.7 ಅಂಕ ಪಡೆದಿದೆ. ನೂರರಲ್ಲಿ 0 ಅಂಕ ಅತ್ಯುತ್ತಮವೆಂದೂ, 100 ಅತ್ಯಂತ ಕೆಟ್ಟ ಸ್ಥಿತಿಯೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಕನ್ಸರ್ನ್ ವರ್ಲ್ಡ್‌ವೈಡ್ ಮತ್ತು ವೆಲ್ಟ್ ಹಂಗರ್ ಹಿಲ್ಫ್ ಎಂಬ ಸರ್ಕಾರೇತರ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಪ್ರಕಟಿಸಿರುವ ಈ ಸೂಚ್ಯಂಕವು ಭಾರತದ ಹಸಿವಿನ ತೀವ್ರತೆಯನ್ನು ಗಂಭೀರವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿದೆ.

Global Hunger Index ಸ್ಕೋರನ್ನು – ಅಪೌಷ್ಟಿಕತೆ, ಮಗುವಿನ ದೈಹಿಕ ಕ್ಷೀಣತೆ (ಐದು ವರ್ಷಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ವಯಸ್ಸಿನ ಮಕ್ಕಳ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ  ಕಡಿಮೆ ತೂಕವಿರುವುದು), ಮಗುವಿನ ಬೆಳವಣಿ (ಐದು ವರ್ಷದೊಳಗಿನ ಮಕ್ಕಳು ಅವರ ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಕಡಿಮೆ ಎತ್ತರವಿರುವುದು) ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ಮರಣ (ಐದು ವರ್ಷದೊಳಗಿನ ಮಕ್ಕಳ ಮರಣ ಪ್ರಮಾಣ) ಎಂಬ ನಾಲ್ಕು ಸೂಚಕಗಳ ಮೇಲೆ ಲೆಕ್ಕಹಾಕಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಈ ವರ್ಷ ಭಾರತದ ಅಂಕ ನೂರರಲ್ಲಿ 28.7 ಆಗಿದ್ದು,  2015 ರ ಅಂಕ 29.2 ಕ್ಕಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಸುಧಾರಣೆಯಾಗಿದೆ. 2008 ರ 35.5 ಮತ್ತು 2000 ರ 38.4 ರ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಈ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಗಣನೀಯವಾದ ಸುಧಾರಣೆಯಾಗಿದೆ.

ಈ ವರ್ಷದ ವರದಿಯ ಪ್ರಕಾರ, ಅಫ್ಘಾನಿಸ್ತಾನವನ್ನು ಹೊರತು ಪಡಿಸಿ ಭಾರತವು ತನ್ನ ನೆರೆ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗಿಂತ ಕೆಟ್ಟ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಈ ಬಾರಿಯ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ 102 ನೇ, ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶ 81 ನೇ, ನೇಪಾಳ 69 ನೇ ಮತ್ತು ಶ್ರೀಲಂಕಾ 60 ನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿವೆ.

ಅಫ್ಘಾನಿಸ್ತಾನ, ಕೆರಿಬಿಯನ್ ರಾಷ್ಟ್ರವಾದ ಹೈಟಿ ಮತ್ತು 12 ಸಬ್-ಸಹಾರನ್ ಆಫ್ರಿಕನ್ ದೇಶಗಳು ಭಾರತಕ್ಕಿಂತಲೂ ದಯಾನೀಯ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿವೆ.

ಸತತ ಮೂರನೇ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಹಸಿವಿನ ಇಂಡೆಕ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ ಶ್ರೇಯಾಂಕವನ್ನು ದಾಖಲಿಸುತ್ತಿರುವುದು ದೋಷಪೂರಿತವಾದ ವಿಧಾನದ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಎಂದು ಆರೋಪಿಸಿರುವ ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರದ ಮಹಿಳಾ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಸಚಿವಾಲಯವು, ಈ ಸೂಚ್ಯಂಕದಲ್ಲಿ ಹಸಿವನ್ನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಲೆಕ್ಕಹಾಕಲಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಗಂಭೀರ ಮೆಥಡಲಾಜಿಕಲ್ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದೆ.

“ಈ ಸೂಚ್ಯಂಕದಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಗಿರುವ ನಾಲ್ಕು ಸೂಚಕಗಳಲ್ಲಿ ಮೂರು ಮಕ್ಕಳ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿವೆ, ಇದನ್ನು ಇಡೀ ಭಾರತದ ಜನಸಂಖ್ಯೆಗೆ ಅನ್ವಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಾಲ್ಕನೇ ಮತ್ತು ಪ್ರಮುಖ ಸೂಚಕ ‘ಅಪೌಷ್ಟಿಕತೆಯ ಅನುಪಾತ’ವನ್ನು ಕೇವಲ 3000 ಸ್ಯಾಂಪಲ್‌ಗಳಿಂದ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲಾಗಿದೆ” ಎಂದು ಸಚಿವಾಲಯ ಹೇಳಿದೆ.