1980 ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ತಾಯ್ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಜನಾಂಗೀಯ ಸಂಘರ್ಷದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಾ, ಶ್ರೀಲಂಕಾದ ಮಾನವಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ, ಎಸ್ಜೆ ತಂಬೈಯ್ಯ, ಸಿಂಹಳೀಯರನ್ನು “ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತ ಮಾನಸ್ಥಿತಿಯ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತರು” ಎಂದು ವಿವರಿಸಿದರು. ಸಿಂಹಳೀಯರು ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ 70% ಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಇದ್ದಾರೆ, ಅವರು ದೇಶದ ರಾಜಕೀಯವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರಶಾಹಿ ಹಾಗೂ ಸೈನ್ಯದ ಮೇಲೆ ಪ್ರಾಬಲ್ಯ ಸಾಧಿಸಿದರು. ಅವರ ಧರ್ಮ, ಬೌದ್ಧಧರ್ಮವು ದೇಶದ ಅಧಿಕೃತ ನಂಬಿಕೆಯಾಗಿದೆ. ಅವರ ಭಾಷೆ ಸಿಂಹಳವು ಇತರ ಭಾಷೆಗಳಿಗಿಂತ ಉನ್ನತ ಅಧಿಕೃತ ಸ್ಥಾನಮಾನವನ್ನು ಪಡೆದಿದೆ. ಇದೆಲ್ಲದರ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಸಿಂಹಳೀಯರು ತಾವು ಬಲಿಪಶುಗಳು ಎಂಬ ವ್ಯಾಪಕ ಮನಸ್ಥತಿಯಿಂದ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತ ತಮಿಳರು ತಮಗೆ ಬೆದರಿಕೆಯಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಈ ದ್ವೀಪ ದೇಶವು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಆಳ್ವಿಕೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಅವರು ಒಲವು ಹೊಂದಿದ್ದರಿಂದ ತಮಿಳರು ಉತ್ತಮ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಸಿಂಹಳೀಯರು ದೂರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇವರಿಗೆ ಶ್ರೀ ಲಂಕಾಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಮತ್ತು ಮಿಲಿಟರಿಯಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾದ ದೇಶ ಭಾರತದ ಬೆಂಬಲವೂ ಇರುವುದರಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ಸಮರ್ಥರಾಗಿದ್ದಾರೆ, ತಮಿಳರ ಆಕ್ರಮಣಶೀಲತೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸದಿದ್ದರೆ ಇವರು ಸಿಂಹಳೀಯರನ್ನು ಅವರದೇ ಮಾತ್ರ ಇರುವ ಏಕೈಕ ತಾಯ್ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಸಿಂಹಳೀಯರು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಉಡುಪಿಯಲ್ಲಿ ಪೇಜಾವರ ಮಠದ ಸ್ವಾಮಿಗಳ ನಡುವೆ ನಡೆದ ಸಭೆಯ ಕುರಿತು ಪತ್ರಿಕೆಯ ವರದಿಯನ್ನು ಓದಿದಾಗ ಶ್ರೀಲಂಕಾದ ಬಗ್ಗೆ ತಂಬೈಯ್ಯ ಅವರ ಸಿಂಹಳೀಯರ ಬಗೆಗಿನ ಮಾತು ನನಗೆ ನೆನಪಾಯಿತು. ಉಡುಪಿಯ ಪಟ್ಟಣ ಮತ್ತು ಜಿಲ್ಲೆ ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟರ್ ಹಿಂದುತ್ವದ ಕರ್ನಾಟಕದ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯವಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದೆ. ಭಾರತೀಯ ಜನತಾ ಪಕ್ಷದ ಶಾಸಕರಿಂದ ಬೆಂಬಲಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸ್ಥಳೀಯ ಕಾಲೇಜೊಂದು ಮೊದಲು ಬಾರಿಗೆ ಈ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಹಿಜಾಬ್‌ನ ನಿಷೇಧವನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸಿತು. ಇದು ಕೋಮು ಸೌಹಾರ್ದತೆಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡುವುದರೊಂದಿಗೆ ರಾಜ್ಯಾದ್ಯಂತ ಮತ್ತು ದೇಶಾದ್ಯಂತ ವಿವಾದವನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿತು. ಪೇಜಾವರ ಮಠವು ಎಂಟು ಧಾರ್ಮಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ. ಈ ಅಷ್ಟಮಠಗಳು ಉಡುಪಿಯ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚು ಭಕ್ತರು ಭೇಟಿ ನೀಡುವ ಕೃಷ್ಣ ದೇವಾಲಯವನ್ನು ಒಟ್ಟಾಗಿ ನಡೆಸುತ್ತವೆ.

ಮುಸ್ಲಿಂ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳಿಗೆ ನಿಷೇಧ!

ಅನೇಕ ಯುವತಿಯರ ಶಿಕ್ಷಣದ ಹಕ್ಕನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿದ ಹಿಜಾಬ್‌ನ ನಿಷೇಧವನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸುವಲ್ಲಿ ಅವರು ಸಾಧಿಸಿದ ಯಶಸ್ಸಿನ ನಂತರ, ಉಡುಪಿಯ ಹಿಂದುತ್ವದ ಕಟ್ಟರ್‌ಗಳು ಹಿಂದೂ ದೇವಾಲಯಗಳು ಅಥವಾ ಹಬ್ಬಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಜಾತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ನಂಬಿಕೆಗಳ ಜನರಿಗೆ ಅನುಕೂಲವಾಗಲೆಂದು ಅಂಗಡಿಗಳನ್ನು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ ಮುಸ್ಲಿಂ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳಿಗೆ ನಿಷೇಧ ಹೇರಲು ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದರು.

ಇದಕ್ಕೆ ಅವರು ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಅಥವಾ ಬಹುಶಃ ನ್ಯಾಯಾಲಯದಿಂದ ಯಾವುದೇ ಒಪ್ಪಗೆಯನ್ನು ಪಡೆದಿಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿದಾಗ, ಕೆಲವು ಮುಸ್ಲಿಮರನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ನಾಗರಿಕರ ಗುಂಪು ಪೇಜಾವರ ಮಠದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಿಗೆ ಹತಾಶೆಯಿಂದ ಕರೆ ಮಾಡಿ ಮುಸ್ಲಿಂ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳ ಮೇಲಿನ ನಿಷೇಧದ ವಿರುದ್ಧ ಮಧ್ಯಸ್ಥಿಕೆ ವಹಿಸುವಂತೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡರು. ಹೀಗೆ ಮಾಡುವುದು ಕೋಮು ಸೌಹಾರ್ದವನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸುತ್ತದೆ. ಅವರ ಮನವಿಗೆ ಮಠಾದೀಶರು ಹಿಂದೂ ಸಮಾಜವು “ಹಿಂದೆ ಬಹಳಷ್ಟು ನೋವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದೆ,” ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಒಂದು ಪತ್ರಿಕೆಯು ಅವರನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದೆ : “ಒಂದು ವಿಭಾಗ ಅಥವಾ ಗುಂಪು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು ಎದುರಿಸಿದಾಗ, ಅದು ತನ್ನ ಹತಾಶೆ ಮತ್ತು ಕೋಪವನ್ನು ಹೊರಹಾಕುತ್ತದೆ. ಹಿಂದೂ ಸಮಾಜವು ಅನ್ಯಾಯಗಳಿಂದ ಬೇಸತ್ತಿದೆ.”

ಸ್ವಾಮಿಯು ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಏನಾಗಿದೆ ಎನ್ನುವ ಮೂಲಕ ತಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ, ಹಿಂದೂ ಸಮಾಜವು “ಹಿಂದೆ ಬಹಳಷ್ಟು ನೋವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದೆ ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಮಧ್ಯಕಾಲೀನ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಈಗ ಭಾರತದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಭಾಗವನ್ನು ಆಳಿದ ಮುಸ್ಲಿಂ ರಾಜರ ಬಗ್ಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖವಿದೆ ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇಂತಹ ಉಲ್ಲೇಖಗಳು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಹಿಂದುತ್ವದ ನಿರೂಪಣೆಗಳು ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ. ಇತ್ತೀಚಿನ ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನಿ, ಕೇಂದ್ರ ಗೃಹ ಸಚಿವರು ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಮಾಡಿದ ಭಾಷಣಗಳೇ ಇದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ.

2022 ರ ಈ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲಲಿ ಲಕ್ನೋ ಅಥವಾ ಉಡುಪಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಕಾರ್ಮಿಕ ವರ್ಗದ ಮುಸ್ಲಿಮರು ಈ ಹಿಂದೆ ಆಗಿಹೋಗಿರುವ ಮುಸ್ಲಿಂ ರಾಜರೊಂದಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಹೊಂದಿಲ್ಲ; ಆದರೂ ಧರ್ಮ ಧರ್ಮಗಳ ನಡುವೆ ಆಗಿಹೋಗಿರುವ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಅವರನ್ನು ಬೆದರಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ, ಅವಮಾನಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಶತಮಾನಗಳ ಹಿಂದೆ ಮೊಘಲರು ಅಥವಾ ಟಿಪ್ಪು ಸುಲ್ತಾನ್ (‌ ಮಾಡಿರಬಹುದು ಇಲ್ಲವೇ, ಮಾಡದೆಯೂ ಇರಬಹುದು) ಏನು ಮಾಡಿರಬಹುದು ಎಂಬುದಕ್ಕಾಗಿ ಇಂದಿನ ಭಾರತೀಯ ಮುಸ್ಲಿಮರನ್ನು ತಪ್ಪಿತಸ್ಥರೆಂದು ಭಾವಿಸುವುದು ವಿನಾಶಕಾರಿ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಾಗಿದೆ. ಹಾಗಿದ್ದೂ ಕೂಡ, ಪೇಜಾವರ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಹಿಂದೂಗಳ “ನಿರಂತರವಾಗಿ ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ” ಎಂದು ಹೇಳುವ ಮೂಲಕ ಪ್ರಸ್ತುತ ಕಾಲಘಟ್ಟಕ್ಕಿಂತ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಯಾರಿಂದ ಮತ್ತು ಹೇಗೆ? ಜನಸಂಖ್ಯಾ ಪರಿಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಶ್ರೀಲಂಕಾದಲ್ಲಿ ಸಿಂಹಳೀಯರಿಗಿಂತ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಬಲರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಹಾಗೂ ಕಾನೂನು ಮತ್ತು ಸುವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಆಡಳಿತದ ಮೇಲಿನ ಅವರ ಪ್ರಾಬಲ್ಯವು ಬಹುತೇಕ ಪ್ರಬಲವಾಗಿದೆ.

ಕರ್ನಾಟಕದ ಮುಸ್ಲಿಮರು ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ, ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ, ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕವಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಕ್ತಿಹೀನರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಶಾಸಕಾಂಗದಲ್ಲಿ, ನಾಗರಿಕ ಸೇವೆಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪೋಲೀಸ್‌ನಲ್ಲಿ, ನ್ಯಾಯಾಂಗದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ವೃತ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ಥಿತಿ ಅತಂತ್ರವಾಗಿದೆ. ಇದಲ್ಲದೆ, ಹಿಂದೂ ಪ್ರಾಬಲ್ಯಕ್ಕೆ ಬದ್ಧವಾಗಿರುವ ಒಂದು ಪಕ್ಷವು ಕರ್ನಾಟಕ (2022 ರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಬಿಜೆಪಿ ಸರ್ಕಾರ) ಮತ್ತು ಇಡೀ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿದೆ.

ಹಾಗಿದ್ದೂ, ಪೇಜಾವರ ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಹಿಂದೂಗಳನ್ನು ತಾರತಮ್ಯ ಮತ್ತು ಅನ್ಯಾಯದ ಬಲಿಪಶುಗಳಾಗಿ ತೋರಿಸಬಹುದು. ಪುರಾತನ, ಸುಸಜ್ಜಿತ, ಗೌರವಾನ್ವಿತ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ ಧಾರ್ಮಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರು ಈ ರೀತಿ ಮಾತನಾಡುವಾಗ, ನಾವು ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತ ಮನಸ್ಥಿತಿಯೊಂದಿಗೆ ಬದುಕುವ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತರು ಎಂಬುದು ನಮಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ.

ವಿವೇಚನಾರಹಿತ ಬಹುಮತ

ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತ ಮನಸ್ಥಿತಿಯೊಂದಿಗೆ ಬದುಕುವ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತ ಹಿಂದೂಗಳು ಹಿಂದುತ್ವದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂಗಳು ಅಪಾಯದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಅವರು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಮತಿವಿಕಲ್ಪ ಮತ್ತು ಶೋಷಣೆಯ ಭಾವನೆಯಿಂದ ಪೀಡಿತವಾಗಿರುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ. ಹಾಗಿದ್ದೂ, ಹಿಂದುತ್ವದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂಗಳು ಬಹುಮತದ ಸಂಕೀರ್ಣತೆಯೊಂದಿಗೆ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತರಾಗುವ ಅಪಾಯದಲ್ಲಿ ಅವರು ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಬಲವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು, ಅವರು ರಾಜ್ಯ, ಆಡಳಿತ, ಮಾಧ್ಯಮ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯಾಂಗದ ಆಪಾದಿತ ವಿಭಾಗಗಳ ಮೇಲಿನ ತಮ್ಮ ನಿಯಂತ್ರಣದ ಮೂಲಕ ಹಿಂದೂಗಳಲ್ಲದವರ ಮೇಲೆ ನಿರ್ದಯವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಜಾರಿಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಹಿಜಾಬ್, ಹಲಾಲ್ ಮಾಂಸ ಮತ್ತು ಆಜಾನ್ ಅನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಲು ಹಿಂದುತ್ವ ಗುಂಪುಗಳ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಈ ವಿವೇಚನಾರಹಿತ ಬಹುಮತದ ಇತ್ತೀಚಿನ ಉದಾಹರಣೆಗಳಾಗಿವೆ, ಭಾರತೀಯ ಮುಸ್ಲಿಮರನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮತ್ತು ಅವಮಾನಿಸುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯು ಈ ರೀತಿಯ ಇತರ ಹಲವು ರೂಪಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಭಾರತೀಯ ಮುಸ್ಲಿಮರ ಮೇಲಿನ ಹಿಂದುತ್ವದ ದಾಳಿಗೆ ಎರಡು ವಿಭಿನ್ನ ಆಯಾಮಗಳಿವೆ. ಮೊದಲ ಆಯಾಮವು ರಾಜಕೀಯವಾಗಿದೆ, ಹಿಂದುತ್ವದ ಟೆಂಟ್‌ನೊಳಗೆ ದಲಿತರು ಮತ್ತು ಇತರೆ ಹಿಂದುಳಿದ ವರ್ಗಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸುವ ಮೂಲಕ ಗೆಲ್ಲುವ “ಹಿಂದೂ” ವೋಟ್ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಅನ್ನು ರಚಿಸಲು ಪೈಶಾಚಿಕ ಯಶಸ್ವಿ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿದೆ. ಹೆಚ್ಚಿನ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ, ಸರಿಸುಮಾರು 80% ಮತದಾರರು ಹಿಂದೂಗಳಿಂದ ಕೂಡಿರುವುದರಿಂದ, ಬಿಜೆಪಿಯು ಈ ಹಿಂದೂಗಳು-ಮೊದಲು ಮತ್ತು ಮುಸ್ಲಿಮರು ಹೊರಗೆ ಎಂಬ ನೀತಿಯ ಮೂಲಕ ಸರಿಸುಮಾರು 60% ರಷ್ಟು ಹಿಂದೂಗಳ ಮತ ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ, ಅದು ಗೆದ್ದಂತೆ. (ಇಲ್ಲಿಯೇ ಬಿಜೆಪಿಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಲು ಒಂದೇ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷವಿದೆ. ಹಲವಾರು ಪಕ್ಷಗಳು ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿರುವ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿ ಗೆಲ್ಲಲು 50% ಹಿಂದೂ ಮತಗಳು ಸಾಕು.)

ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರ ಮೇಲಿನ ಹಿಂದುತ್ವದ ದಾಳಿಯ ಎರಡನೇ ಆಯಾಮವು ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕವಾಗಿದೆ , ಹಿಂದೂಗಳು ಈ ನೆಲದ ಏಕೈಕ ನಿಜವಾದ, ಅಧಿಕೃತ, ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹ ನಾಗರಿಕರು ಮತ್ತು ಭಾರತೀಯ ಮುಸ್ಲಿಮರು (ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ, ಭಾರತೀಯ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರು ಕೂಡ) ಅಧಿಕೃತರಲ್ಲ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹರೂ ಅಲ್ಲ ಏಕೆಂದರೆ (ವಿಡಿ ಸಾವರ್ಕರ್ ಅವರ ಕುಖ್ಯಾತ ಹೇಳಿಕೆಯ ಪ್ರಕಾರ) ಅವರ ಪುಣ್ಯಭೂಮಿ (ಪವಿತ್ರ ಪೂಜಾ ಸ್ಥಳ) ಪಿತೃಭೂಮಿಯಿಂದ (ತಾಯ್ನಾಡು – ಭಾರತ) ಹೊರಗೆ ಇದೆ. ಈ ನೆಲದ ಏಕೈಕ ನಿಜವಾದ ಮಾಲೀಕರು ಎಂಬ ಈ ಪ್ರಜ್ಞೆಯು ಹಿಂದುತ್ವವಾದಿಗಳನ್ನು ಭಾರತೀಯ ಮುಸ್ಲಿಮರನ್ನು ಅವರ ಉಡುಗೆ, ಅವರ ಪಾಕಪದ್ಧತಿ, ಅವರ ಪದ್ಧತಿಗಳು, ಅವರ ಆರ್ಥಿಕ ಜೀವನೋಪಾಯದ ರೂಪಗಳು ಮತ್ತು ಮುಂತಾದವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪ್ರಚೋದಿಸಲು ಮತ್ತು ನಿಂದಿಸಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತದೆ.

ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಡೆದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಮಧ್ಯಪ್ರವೇಶದಲ್ಲಿ, ಕನ್ನಡದ ಕೆಚ್ಚೆದೆಯ ಮತ್ತು ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಪಡೆದ ಲೇಖಕ ದೇವನೂರು ಮಹಾದೇವ ಅವರು ಹಿಂದುತ್ವ ಗೂಂಡಾಗಳು ಹೇರಿದ ನಿಷೇಧವನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ ಹಲಾಲ್ ಮಾಂಸವನ್ನು ಖರೀದಿಸಿದರು. ಅವರು ಇದನ್ನು ಮಾಡುವಾಗ, “ದ್ವೇಷವು ಬಲಪಂಥೀಯರ ಎನರ್ಜಿ ಡ್ರಿಂಕ್‌,” ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿದರು. ಇದು ಅದ್ಭುತವಾದ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ವಿವರಣೆಯಾಗಿದೆ, ಇದಕ್ಕೆ ನಾನು ಅನುಬಂಧವನ್ನು ನೀಡಬಹುದು. ಈ ಶಎನರ್ಜಿ ಡ್ರಿಂಕ್‌ನಲ್ಲಿರುವ ದ್ವೇಷವು ಮತಿವಿಕಲ್ಪದೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆತಿದೆ. ಹಿಂದುತ್ವದ ಪ್ರಭಾವದಲ್ಲಿರುವ ಹಿಂದೂಗಳು ಭಯಭೀತರಾಗಿ ಅಸುರಕ್ಷಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಮುಸ್ಲಿಂ ಸಹವರ್ತಿ ನಾಗರಿಕರ ಬಗ್ಗೆ ದ್ವೇಷವನ್ನು ತಳೆದಿದ್ದಾರೆ.

ಸಣ್ಣ ಅವಧಿಯ ವರೆಗೆ ಈ ರೀತಿಯ ದ್ವೇಷದ ಆಚರಣೆಯು ಭಾರತೀಯ ಮುಸ್ಲಿಮರಿಗೆ (ಈಗಾಗಲೇ ಮಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ) ತೀವ್ರವಾಗಿ ನೋವುಂಟು ಮಾಡಬಹುದು.ಆದರೆ, ದೀರ್ಘಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಇದು ಹಿಂದೂಗಳನ್ನು ಕಾಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನೋಯಿಸುತ್ತದೆ. ಶ್ರೀಲಂಕಾದಲ್ಲಿ ತಮಿಳರ ಮೇಲೆ ನಡೆಸಿದ ದೌರ್ಜನ್ಯದ ಕಳಂಕ ಹೊತ್ತಿರುವ ಸಿಂಹಳೀಯರು, ಪಾಕಿಸ್ತಾನದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೂಗಳು, ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರು, ಅಹ್ಮದೀಯರು ಮತ್ತು ಶಿಯಾಗಳ ಮೇಲೆ ದೌರ್ಜನ್ಯ ನಡೆಸಿದ ಕಳಂಕ ಹೊತ್ತಿರುವ ಸುನ್ನಿಗಳು ಮತ್ತು ಮ್ಯಾನ್ಮಾರ್‌ನಲ್ಲಿ ರೊಹಿಂಗ್ಯಾಗಳ ಮೇಲೆ ದೌರ್ಜನ್ಯ ನಡೆಸಿದ ಕಳಂಕ ಹೊತ್ತಿರುವ ಬೌದ್ಧರು- ಈ ಎಲ್ಲಾ ಕಳಂಕಗಳು ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಗಂಟೆಗಳಾಗಿವೆ.

ಈ ಮೂರು ದೇಶಗಳು ಧಾರ್ಮಿಕ ಬಹುಮತದ ಸಿದ್ಧಾಂತಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳದೇ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಇಂದು ಎಲ್ಲವೂ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ದ್ವೇಷ ಮತ್ತು ಮತಿವಿಕಲ್ಪವು ಶಾಂತಿಯುತ ಹಾಗೂ ಸಮೃದ್ಧ ಸಮಾಜಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ಅಥವಾ ನಿರ್ಮಿಸುವ ಸಾಧನವಲ್ಲ.