ಕಾಶ್ಮೀರ: ಆ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಮಹಿಳೆಯರು, ಬಾಲಕಿಯರು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರು?

ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಅಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಹಿಂಸಾಚಾರವು ಮಹಿಳೆಯರ ಮೇಲೆ ಎಂತಹ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಕಾಶ್ಮೀರವೇ ಸಾಕ್ಷಿ. ಉಗ್ರಗಾಮಿಗಳು ಮತ್ತು ಆರ್ಮಿ ದಾಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಮಂದಿ ಯುವಕರು ಕಾಣೆಯಾಗುವುದು ಹಾಗೂ ಹತರಾಗುವುದು ಅಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿದೆ. ಅಂತಹ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಚಲಾವಣೆಯಲ್ಲಿರುವ ಬಹಳಷ್ಟು ಮಂದಿ ಮಹಿಳೆಯರು ‘ಅರ್ಧ ವಿಧವೆಯರು’ (ಗಂಡ ಸತ್ತಿದ್ದಾನೋ ಇಲ್ಲವೋ ತಿಳಿಯದವರನ್ನು ಹಾಗೆ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ) ಆಗಿರುವುದು ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ ಇದೆ.

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಭಯಾನಕವಾದ ವಿಷಯವೊಂದು ಬೆಳಕಿಗೆ ಬಂದಿದೆ. ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಗೃಹ ವ್ಯವಹಾರಗಳ ಸಹಾಯಕ ಸಚಿವ ಅಜಯ್ ಕುಮಾರ್ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ವರದಿಯ ಪ್ರಕಾರ, 2019 ರಿಂದ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಜಮ್ಮು ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 10 ಸಾವಿರ ಮಹಿಳೆಯರು ಮತ್ತು ಬಾಲಕಿಯರು ನಾಪತ್ತೆಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಕಾಣೆಯಾಗಿರುವ ಆ ಮಹಿಳೆಯರ ಕುಟುಂಬಗಳು ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆಯಿಂದ ಆ ನೋವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿವೆ. ಆದರೂ ಇಂದಿಗೂ ಅವರ ಪತ್ತೆಯಾಗಿಲ್ಲ. ಅಸಲು ಅವರು ಬದುಕಿದ್ದಾರೋ ಇಲ್ಲವೋ ತಿಳಿಯದು.

ನಾಪತ್ತೆಯ ಹಿಂದಿರುವ ವೇದನೆ… ತಾಯಿಯಾಗಿ, ಹೆಂಡತಿಯಾಗಿ, ತಂಗಿಯಾಗಿ, ಅಕ್ಕನಾಗಿ, ಮಗಳಾಗಿ ಇರಬೇಕಾದ ಆ ಮಹಿಳೆಯರು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದರು? ಬಲವಂತದ ಬಂಧನವು ಅವರನ್ನು ಎಷ್ಟು ಚಿತ್ರಹಿಂಸೆಗಳಿಗೆ ಗುರಿಮಾಡುತ್ತಿದೆ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಉತ್ತರ ಹೇಳುವವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ವರದಿಯ ಪ್ರಕಾರ 18 ವರ್ಷ ಮೇಲ್ಪಟ್ಟವರು 9,765 ಮಂದಿ, 18 ವರ್ಷದೊಳಗಿನವರು 1,148 ಮಂದಿ. ಅಧಿಕೃತ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳಲ್ಲೇ ಇಷ್ಟೊಂದು ಜನರಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನು ಅನಧಿಕೃತವಾಗಿ ಈ ಸಂಖ್ಯೆ ಎಷ್ಟಿರಬಹುದು ಎಂದು ಊಹಿಸುವುದೇ ಕಷ್ಟವಾಗಿದೆ.

‘ವಾಯ್ಸ್ ಆಫ್ ಅಮೆರಿಕ’ ವರದಿಯ ಪ್ರಕಾರ ಕಾಣೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಮಹಿಳೆಯರು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕತುವಾ ಜಿಲ್ಲೆಗೆ ಸೇರಿದವರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರತಿ ತಿಂಗಳೂ ಅಲ್ಲಿ ‘ಮಿಸ್ಸಿಂಗ್ ವುಮೆನ್’ ಪ್ರಕರಣಗಳು ದಾಖಲಾಗುತ್ತಲೇ ಇವೆ. ಮಹಿಳೆಯರು ನಾಪತ್ತೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಘಟನೆಗಳು ಕಾಶ್ಮೀರಕ್ಕೆ ಹೊಸದೇನಲ್ಲ. ‘ಅಮ್ನೆಸ್ಟಿ ಇಂಟರ್ನ್ಯಾಷನಲ್’, ‘ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆ’, ‘ಯುಎಸ್ ಡಿಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ಆಫ್ ಸ್ಟೇಟ್’, ‘ಕಂಟ್ರಿ ರಿಪೋರ್ಟ್ ಆನ್ ಹ್ಯೂಮನ್ ರೈಟ್ಸ್’ ನಂತಹ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಬಲವಂತದ ನಾಪತ್ತೆಗಳು, ಕಾನೂನುಬಾಹಿರ ಕೊಲೆಗಳು, ಚಿತ್ರಹಿಂಸೆಗಳು, ಸಾಮೂಹಿಕ ದಹನಗಳಂತಹ ಘಟನೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದಾಗಿ ದಾಖಲಿಸಿವೆ. ದಶಕಗಳಿಂದ ಅರ್ಧ ವಿಧವೆಯರಾಗಿ ಬದಲಾಗಿರುವ ಮಹಿಳೆಯರು ಅಲ್ಲಿ 10 ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಜನರಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಹಿಂದಿನ ವರದಿಗಳು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿವೆ.

ನ್ಯಾಯ ಯಾವಾಗ? ಈಗ ಹೊಸ ತಲೆಮಾರೂ ಸಹ ಆ ನೋವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇಷ್ಟೊಂದು ಸಾವಿರಾರು ಮಹಿಳೆಯರು ಕಾಣೆಯಾಗಿರುವುದು ಒಂದು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲ. ಕೊಲೆಗಳು, ಅತ್ಯಾಚಾರಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ನ್ಯಾಯ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ನ್ಯಾಯಕ್ಕಾಗಿ ದಶಕಗಳಿಂದ ಕೋರ್ಟ್ ಮೆಟ್ಟಿಲುಗಳ ಮುಂದೆ ಕಾಯುತ್ತಾ ಕೂರುವುದು ಕಾಶ್ಮೀರಿಗಳ ದೈನಂದಿನ ಜೀವನದ ಭಾಗವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಬಂದು ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಾಗಿದ್ದರೂ ಸಂವಿಧಾನವು ಕಲ್ಪಿಸಿರುವ ಬದುಕುವ ಹಕ್ಕು ದಕ್ಕದೆಯೇ ಕಾಶ್ಮೀರಿ ಮಹಿಳೆಯರು ಜೀವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಾಪತ್ತೆಗಳು, ಅತ್ಯಾಚಾರಗಳು, ಕುಟುಂಬಗಳು ವಿಚ್ಛಿನ್ನವಾಗುವುದು ಹಾಗೂ ಸ್ಥಳಾಂತರಗೊಳ್ಳುವುದು ಇಂದಿಗೂ ಅವರನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇವೆ. ಕಾಶ್ಮೀರ ಸಂಘರ್ಷವು ಅಲ್ಲಿನ ಮಹಿಳೆಯರಲ್ಲಿ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಅಸುರಕ್ಷತೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹಾಗೂ ಮಾನಸಿಕ ಕ್ಷೋಭೆ ಅವರನ್ನು ಬೆಂಬಿಡದೆ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ. ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಿಂದ ಆ ಮಹಿಳೆಯರು ವಿಮುಕ್ತರಾಗಬೇಕಾದರೆ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಮುದಾಯವು ಈ ನಾಪತ್ತೆ ಪ್ರಕರಣಗಳ ಮೇಲೆ ದೃಷ್ಟಿ ನೆಡಬೇಕು. ಪಾರದರ್ಶಕವಾದ ಹಾಗೂ ಸ್ವತಂತ್ರವಾದ ತನಿಖೆಗಳು ನಡೆಯುವಂತೆ ಕರೆ ನೀಡಬೇಕು.

ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಗಳು ಇರುವ ಕಡೆ ಪಕ್ಷಪಾತ ಬುದ್ಧಿ ತೋರದೆ ಯಾಂತ್ರಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಬೆಂಬಲ ನೀಡಬೇಕು. ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳು ಆಯ್ದುಕೊಂಡವುಗಳಲ್ಲ.. ಜಾತಿ, ಧರ್ಮ, ಕುಲ ಅಥವಾ ರಾಜಕೀಯ ನಂಟು ಇಲ್ಲದೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಅವು ಸಮಾನವಾಗಿ ಅನ್ವಯಿಸಬೇಕು. ಇವಾವುವೂ ನಡೆಯದ ಹೊರತು ಕಾಣೆಯಾಗಿಹೋಗಿರುವ ಆ ಮಹಿಳೆಯರ ಜಾಡು ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ. ವರ್ಷಗಳು ಉರುಳುತ್ತಿದ್ದರೂ ಕಾಶ್ಮೀರವನ್ನು ‘ಆ ಮಹಿಳೆಯರು ಎಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ?’ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.