“..ಬಾಬಾಸಾಹೇಬರಿಗೆ ಅವಮಾನವಾದಾಗ ಆ ನೋವು ಮತ್ತು ಆಕ್ರೋಶ ಕೇವಲ ದಲಿತ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗುವುದು, ಮತ್ತು ಬಲಪಂಥೀಯರ ಜಾಣಕುರುಡು ಈ ದೇಶದ ಅತಿದೊಡ್ಡ ವಿಪರ್ಯಾಸ..” ಚಿಂತಕರಾದ ಆರ್ಕೆ ಶ್ರೀಧರ್ ಅವರ ಬರಹದಲ್ಲಿ
ಭಾರತದ ಸಂವಿಧಾನ ಶಿಲ್ಪಿ ಡಾ. ಬಿ.ಆರ್. ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರ ಪ್ರತಿಮೆಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡುವ ಅಥವಾ ಅವರನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುವ ಕೃತ್ಯಗಳು ನಡೆದಾಗಲೆಲ್ಲಾ, “ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ, ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಸಮಾನರು” ಎಂದು ಬೊಬ್ಬೆ ಹೊಡೆಯುವ ಬಲಪಂಥೀಯ ವಲಯದ ಅಸಲಿ ಮುಖವಾಡ ಕಳಚಿ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಮುದಾಯದ ನಾಯಕರಲ್ಲ, ಇಡೀ ದೇಶದ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವಕ್ಕೆ ಅಡಿಪಾಯ ಹಾಕಿದ ಮಹಾನ್ ಚೇತನ. ಆದರೂ, ಅವರಿಗೆ ಅವಮಾನವಾದಾಗ ಆ ನೋವು ಮತ್ತು ಆಕ್ರೋಶ ಕೇವಲ ದಲಿತ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗುವುದು, ಮತ್ತು ಬಲಪಂಥೀಯರು ಜಾಣಕುರುಡು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವುದು ಈ ದೇಶದ ಅತಿದೊಡ್ಡ ವಿಪರ್ಯಾಸ.
ರಾಜಕೀಯ ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತು ಐಕ್ಯತೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ದಲಿತರನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಬಲಪಂಥೀಯ ಅಜೆಂಡಾಗಳು, ದಲಿತರ ಮೇಲೆ ದೌರ್ಜನ್ಯ ನಡೆದಾಗ ಅಥವಾ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಮೂರ್ತಿ ಭಗ್ನಗೊಂಡಾಗ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮೌನಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗುತ್ತವೆ. ಇಂತಹ ಹೀನ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಎಸಗುವ ಕಿಡಿಗೇಡಿಗಳು ಯಾರು? ಬಹುತೇಕ ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಇವರು ಅದೇ ಸವರ್ಣೀಯ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ, ಜಾತಿ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ತಲೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡವರೇ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ.
ಕೆಲವು ಬಾರಿ ಬಲಪಂಥೀಯ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳು ಇಂತಹ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಖಂಡಿಸಿ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ನಡೆಸಿದ ಉದಾಹರಣೆಗಳೂ ಇವೆ. ಆದರೆ ಅವುಗಳ ಹಿಂದಿನ ಅಸಲಿ ಉದ್ದೇಶ ದಲಿತರ ಮೇಲಿನ ಕಾಳಜಿಯಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ರಾಜಕೀಯ ಲಾಭ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಪಂಜಾಬ್ನ ಹೋಶಿಯಾರ್ಪುರದಲ್ಲಿ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಪ್ರತಿಮೆ ಭಗ್ನಗೊಂಡಾಗ, ಮುಂಬರುವ ಚುನಾವಣೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ದಲಿತ ಮತಬ್ಯಾಂಕ್ ಸೆಳೆಯಲು ಬಿಜೆಪಿ ನಾಯಕರು ಪ್ರತಿಭಟನೆಗೆ ಮುಂದಾಗಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ದಶಕಗಳಿಂದಲೂ ದಲಿತರ ಹಕ್ಕುಗಳಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಾ ಬಂದಿರುವ ಬಿಎಸ್ಪಿ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರ ಜೊತೆ ಅವರ ಘರ್ಷಣೆ ಏರ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಅಂದರೆ, ಚುನಾವಣೆ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದಾಗ ಮಾತ್ರ ಇವರಿಗೆ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ನೆನಪಾಗುತ್ತಾರೆ.
ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ವಾಸ್ತವದ ಕ್ರೂರ ಮುಖ ಹೇಗಿದೆ ಎಂದರೆ, ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಪ್ರತಿಮೆಗಳನ್ನು ಧ್ವಂಸ ಮಾಡುವವರೇ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಇದೇ ಬಲಪಂಥೀಯ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. 2019ರಲ್ಲಿ ತಮಿಳುನಾಡಿನ ವೇದಾರಣ್ಯಂನಲ್ಲಿ ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಸುತ್ತಿಗೆಯಿಂದ ಹೊಡೆದು, ತಲೆ ಕಡಿದು ಭೀಕರವಾಗಿ ಧ್ವಂಸ ಮಾಡಿದ್ದು ‘ಮುಕ್ಕುಲತೋರ್ ಪುಲಿಗಲ್ ಕಚ್ಚಿ’ ಎಂಬ ಬಲಪಂಥೀಯ ಸಂಘಟನೆಯ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು. ಹೀಗೆ ಒಂದೆಡೆ ತಮ್ಮದೇ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆಯುಳ್ಳವರು ಮೂರ್ತಿ ಭಗ್ನಗೊಳಿಸುವುದು, ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಚುನಾವಣೆ ಬಂದಾಗ ಅದೇ ಮೂರ್ತಿಯ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಮೊಸಳೆ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುವುದು ಇವರ ಬಹುದೊಡ್ಡ ದ್ವಂದ್ವ ನೀತಿಯನ್ನು ಬಯಲು ಮಾಡುತ್ತದೆ.
ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯೂ ಬಾಬಾಸಾಹೇಬರಿಗೆ ಅವಮಾನವಾದಾಗ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಮಮ್ಮಲ ಮರುಗಿ, ಬೀದಿಗಿಳಿದು ಹೋರಾಡುವ, ನ್ಯಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಆಗ್ರಹಿಸಿ ಲಾಠಿ ಏಟು ತಿನ್ನುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಕೇವಲ ದಲಿತ ಸಹೋದರ-ಸಹೋದರಿಯರ ಮೇಲೆಯೇ ಏಕೆ ಬೀಳಬೇಕು? ತಮ್ಮದೇ ಸಮುದಾಯದ ಕಿಡಿಗೇಡಿಗಳ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ಬೀದಿಗೆ ಬಂದು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ, ಅವರನ್ನು ಸಮಾಜದಿಂದ ದೂರವಿಡುವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಈ ‘ಬಲಪಂಥೀಯ’ ಸಮಾನತೆಯ ಪ್ರತಿಪಾದಕರು ಎಂದಿಗೂ ಮುಂದಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಜಾತಿವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಗುಪ್ತ ಲಾಭಗಳು ತಮಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿರುತ್ತದೆಯೋ, ಅಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಇವರ ಸಮಾನತೆಯ ಮಾತುಗಳು ಕೇವಲ ಭಾಷಣಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತ.
ನಿಜವಾದ ಸಮಾನತೆ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕುಳಿತು ಮಾತನಾಡುವುದೋ ಅಥವಾ ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ಒಂದಾಗುವುದೋ ಅಲ್ಲ. ನಿಜವಾದ ಸಮಾನತೆ ಇರುವುದು ನೋವಿನಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾಗುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ; ಅನ್ಯಾಯದ ವಿರುದ್ಧ ಒಟ್ಟಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವ ಧೈರ್ಯದಲ್ಲಿ. ಸವರ್ಣೀಯರು ತಮ್ಮ ಸಮುದಾಯದ ಜಾತಿ ಅಹಂಕಾರದ ಕಿಡಿಗೇಡಿಗಳನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ, ದಲಿತರೊಂದಿಗೆ ಹೆಗಲಿಗೆ ಹೆಗಲು ಕೊಟ್ಟು ನಿಂತಾಗ ಮಾತ್ರ ಆ ‘ಸಮಾನತೆ’ಯ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ನೈಜ ಅರ್ಥ ಬರುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ, ಆ ಮುಖವಾಡದ ಹಿಂದಿರುವ ಮೌನ, ಕಿಡಿಗೇಡಿಗಳು ಮಾಡುವ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಅಪಾಯಕಾರಿ ಮತ್ತು ಕ್ರೂರವಾದದ್ದು. ಅಂಬೇಡ್ಕರ್ ಅವರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕೇವಲ ದಲಿತರ ಹೊಣೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಇಡೀ ಭಾರತೀಯ ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕ ಸಮಾಜದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ.