“ಜನರು ತಮ್ಮದೇ ಹಣವನ್ನು ಬಳಸುವುದಕ್ಕೂ ಶುಲ್ಕ ಕಟ್ಟಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದರೆ, ಅದು ಡಿಜಿಟಲ್ ಕ್ರಾಂತಿಯಲ್ಲ—ಡಿಜಿಟಲ್ ಶೋಷಣೆ..” ವಕೀಲರಾದ ಹರಿರಾಮ್ ಎ ಅವರ ಬರಹದಲ್ಲಿ
ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಯುಪಿಐ (UPI) ಕೇವಲ ಹಣ ಪಾವತಿಸುವ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ಬೀದಿಬದಿಯ ವ್ಯಾಪಾರಿಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ದೊಡ್ಡ ವಾಣಿಜ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳವರೆಗೆ, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಿಂದ ಹಿರಿಯ ನಾಗರಿಕರವರೆಗೆ ಕೋಟ್ಯಂತರ ಜನರ ದಿನನಿತ್ಯದ ಆರ್ಥಿಕ ವ್ಯವಹಾರದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗವಾಗಿದೆ. ನಗದುರಹಿತ ಆರ್ಥಿಕತೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕು, ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ಹೆಚ್ಚಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ಡಿಜಿಟಲ್ ಪಾವತಿಗಳನ್ನು ಜನಪ್ರಿಯಗೊಳಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಸರ್ಕಾರವೇ ಯುಪಿಐ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸಿದೆ.
ಆದರೆ ಜನರು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಡಿಜಿಟಲ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿದ ನಂತರ, ಯುಪಿಐ ವ್ಯವಹಾರಗಳಿಗೆ ತೆರಿಗೆ ಅಥವಾ ಶುಲ್ಕ ವಿಧಿಸುವ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆದರೆ ಅದು ಜನರ ವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ಮಾಡುವ ದ್ರೋಹವಾಗುತ್ತದೆ.
ಮೊದಲು ಒಂದು ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಬೇಕು: ಪ್ರಸ್ತುತ ಸಾಮಾನ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ನಡೆಯುವ ಯುಪಿಐ ಹಣ ವರ್ಗಾವಣೆಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ತೆರಿಗೆ ಇಲ್ಲ. ಯುಪಿಐ ಮೂಲಕ ಹಣ ಬಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅದು ಆದಾಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ವ್ಯವಹಾರದ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಆದಾಯ ತೆರಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಸಾಲ ಮರುಪಾವತಿ, ಕುಟುಂಬದೊಳಗಿನ ಹಣ ವರ್ಗಾವಣೆ ಅಥವಾ ಸ್ವಂತ ಖಾತೆಗಳ ನಡುವಿನ ವರ್ಗಾವಣೆ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಆದಾಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ವ್ಯಾಪಾರ, ವೃತ್ತಿ ಅಥವಾ ಸೇವೆಯಿಂದ ಬಂದ ಆದಾಯವನ್ನು ಯುಪಿಐ ಮೂಲಕ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರೂ, ಅದು ಕಾನೂನಿನ ಪ್ರಕಾರ ತೆರಿಗೆಗೆ ಒಳಪಡುವ ಆದಾಯವಾಗಬಹುದು.
ಆದ್ದರಿಂದ “ಯುಪಿಐ ಮೂಲಕ ಹಣ ಬಂದರೆಲ್ಲ ತೆರಿಗೆ ಕಟ್ಟಬೇಕು” ಎಂಬ ಮಾತು ತಪ್ಪು. ತೆರಿಗೆ ಪಾವತಿಯ ವಿಧಾನಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲ, ಆದಾಯದ ಸ್ವರೂಪಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆ.
ಆದರೆ ಯುಪಿಐ ವ್ಯವಹಾರಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಶುಲ್ಕ ವಿಧಿಸುವ ಚರ್ಚೆಯು ಗಂಭೀರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತದೆ. ಸರ್ಕಾರದ ಇತ್ತೀಚಿನ ಸ್ಪಷ್ಟೀಕರಣದ ಪ್ರಕಾರ, ಸಾಮಾನ್ಯ ನಾಗರಿಕರ ದಿನನಿತ್ಯದ ಯುಪಿಐ ವ್ಯವಹಾರಗಳು ಉಚಿತವಾಗಿಯೇ ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತವೆ. ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವ್ಯಾಪಾರಿ ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲಿ ₹2,000ಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮೊತ್ತಕ್ಕೆ ಅನ್ವಯಿಸಬಹುದಾದ MDR ಸರ್ಕಾರ ಸಂಗ್ರಹಿಸುವ ತೆರಿಗೆಯಲ್ಲ; ಅದು ಬ್ಯಾಂಕುಗಳು ಮತ್ತು ಪಾವತಿ ಸೇವಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ನಡುವೆ ಹಂಚಿಕೆಯಾಗುವ ಸೇವಾ ಶುಲ್ಕ ಎಂದು ತಿಳಿಸಲಾಗಿದೆ. ಬಹುತೇಕ ಸಣ್ಣ ವ್ಯಾಪಾರಿ ವ್ಯವಹಾರಗಳಿಗೆ ಅದು ಅನ್ವಯಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆಂದೂ ಸರ್ಕಾರ ಹೇಳಿದೆ. ಆದರೂ ಇಂತಹ ಶುಲ್ಕದ ಹೊರೆ ಕೊನೆಗೆ ಯಾರ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ ಎಂಬುದೇ ಮುಖ್ಯ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಸರ್ಕಾರದ ಸ್ಪಷ್ಟೀಕರಣ
ಕಾನೂನಿನಲ್ಲಿ ಶುಲ್ಕವನ್ನು ವ್ಯಾಪಾರಿಯಿಂದ ವಸೂಲಿ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದು. ಆದರೆ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಅದನ್ನು ವಸ್ತು ಮತ್ತು ಸೇವೆಗಳ ಬೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಿ ಗ್ರಾಹಕರಿಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚು. ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ “ವ್ಯಾಪಾರಿ ಶುಲ್ಕ”ವಾದರೂ, ಅದರ ನಿಜವಾದ ಹೊರೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಗ್ರಾಹಕನ ಮೇಲೆಯೇ ಬೀಳುತ್ತದೆ.
ಜನರದೇ ಹಣ—ಬಳಸುವುದಕ್ಕೂ ಶುಲ್ಕವೇ?
ಒಬ್ಬ ನಾಗರಿಕ ತನ್ನ ಪರಿಶ್ರಮದಿಂದ ಗಳಿಸಿದ ಹಣವನ್ನು ಬ್ಯಾಂಕಿನಲ್ಲಿ ಇಡುತ್ತಾನೆ. ಆ ಹಣವನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರಿಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಲು ಯುಪಿಐ ಬಳಸುತ್ತಾನೆ. ಹಣ ಅವನದೇ, ಮೊಬೈಲ್ ಮತ್ತು ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ವೆಚ್ಚವೂ ಅವನದೇ. ಆದರೂ ಪ್ರತಿ ವ್ಯವಹಾರಕ್ಕೂ ಸರ್ಕಾರ, ಬ್ಯಾಂಕ್ ಅಥವಾ ಪಾವತಿ ಸಂಸ್ಥೆ ಶುಲ್ಕ ವಿಧಿಸಲು ಮುಂದಾದರೆ, ಅದು ತನ್ನದೇ ಹಣವನ್ನು ಬಳಸಲು ನಾಗರಿಕನು ಬಾಡಿಗೆ ಕಟ್ಟುವಂತಾಗುತ್ತದೆ.
ಇದು ಸೇವೆಗೆ ವಿಧಿಸುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಶುಲ್ಕ ಎನ್ನಬಹುದು. ಆದರೆ ದೇಶದ ಕೋಟ್ಯಂತರ ಜನರನ್ನು ಸರ್ಕಾರವೇ ನಗದು ವ್ಯವಹಾರದಿಂದ ಡಿಜಿಟಲ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಕರೆತಂದು, ಅವರು ಅದರ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತರಾದ ನಂತರ ಹಣ ವಸೂಲಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರೆ, ಅದು ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತ ನೀತಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಸಣ್ಣ ಮೊತ್ತದ ಶುಲ್ಕವೆಂದು ಅದನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ₹1 ಅಥವಾ ₹2 ಅಲ್ಪ ಮೊತ್ತವೆನಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಕೋಟ್ಯಂತರ ವ್ಯವಹಾರಗಳು ನಡೆಯುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಸಣ್ಣ ಮೊತ್ತಗಳೇ ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗಬಹುದು. ಹೀಗಾಗಿ “ಕೇವಲ ಅಲ್ಪ ಶುಲ್ಕ” ಎಂಬ ವಾದದ ಹಿಂದೆ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಆರ್ಥಿಕ ಹೊರೆ ಅಡಗಿರಬಹುದು.
ಸಣ್ಣ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ
ಬೀದಿಬದಿ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು, ಆಟೋ ಚಾಲಕರು, ತರಕಾರಿ ಮಾರಾಟಗಾರರು, ಸಣ್ಣ ಹೋಟೆಲ್ಗಳು ಮತ್ತು ದಿನಗೂಲಿ ಕಾರ್ಮಿಕರು ಯುಪಿಐಯನ್ನು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇವರು ದೊಡ್ಡ ಲಾಭದ ವ್ಯಾಪಾರ ನಡೆಸುವವರಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲೂ ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ಲಾಭಾಂಶದಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಯುಪಿಐಗೆ ಶುಲ್ಕ ವಿಧಿಸಿದರೆ ಅವರು ಮೂರು ಆಯ್ಕೆಗಳ ನಡುವೆ ಸಿಲುಕುತ್ತಾರೆ:
ಶುಲ್ಕವನ್ನು ತಾವೇ ಭರಿಸಿ ಲಾಭವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು;
ಅದರ ಹೊರೆಯನ್ನು ಗ್ರಾಹಕರ ಮೇಲೆ ಹಾಕುವುದು;
ಯುಪಿಐ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಮತ್ತೆ ನಗದು ವ್ಯವಹಾರಕ್ಕೆ ಮರಳುವುದು.
ಈ ಮೂರೂ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಡಿಜಿಟಲ್ ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿವೆ.
₹10, ₹20 ಅಥವಾ ₹50ರ ವ್ಯವಹಾರಗಳಿಗೂ ಶುಲ್ಕದ ಭಯ ಉಂಟಾದರೆ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರು ಮತ್ತೆ ನಗದಿನತ್ತ ತಿರುಗುತ್ತಾರೆ. ಇದರಿಂದ ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಡಿಜಿಟಲ್ ಒಳಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಯ ಪ್ರಗತಿ ಹಿನ್ನಡೆಯುತ್ತದೆ.
ಎರಡು ಬಾರಿ ಹೊರೆ ಹಾಕಬಾರದು
ವ್ಯಾಪಾರದಿಂದ ಆದಾಯ ಬಂದರೆ ಆದಾಯ ತೆರಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ಸರಕು ಅಥವಾ ಸೇವೆಯ ಮೇಲೆ ಜಿಎಸ್ಟಿ ಅನ್ವಯಿಸಬಹುದು. ಬ್ಯಾಂಕುಗಳು ಠೇವಣಿ ಹಣವನ್ನು ಸಾಲವಾಗಿ ನೀಡಿ ಲಾಭ ಗಳಿಸುತ್ತವೆ. ದೂರಸಂಪರ್ಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ಸೇವೆಗೆ ಶುಲ್ಕ ಪಡೆಯುತ್ತವೆ.
ಇವೆಲ್ಲದರ ನಂತರ ಹಣ ಪಾವತಿಸುವ ವಿಧಾನಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಹೊರೆ ವಿಧಿಸಿದರೆ, ನಾಗರಿಕನು ಒಂದೇ ಆರ್ಥಿಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗೆ ಹಲವು ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ಹಣ ಪಾವತಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ತೆರಿಗೆಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ತೆರಿಗೆ, ಶುಲ್ಕಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದು ಶುಲ್ಕ ಎಂಬ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಿತದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಸ್ವೀಕಾರಾರ್ಹವಲ್ಲ.
ಡಿಜಿಟಲ್ ವ್ಯವಹಾರಗಳಿಂದ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೂ ಪ್ರಯೋಜನವಿದೆ. ನಗದು ಮುದ್ರಣೆ, ಸಾಗಣೆ ಮತ್ತು ನಿರ್ವಹಣೆಯ ವೆಚ್ಚ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ವ್ಯವಹಾರಗಳ ದಾಖಲೆ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ತೆರಿಗೆ ತಪ್ಪಿಸುವಿಕೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಸಹಾಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಪ್ರಯೋಜನ ನೀಡುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ ವೆಚ್ಚವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರ ಮೇಲೆಯೇ ಹಾಕುವುದು ನ್ಯಾಯವಲ್ಲ.
ಯುಪಿಐ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಡಿಜಿಟಲ್ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ
ಯುಪಿಐಯನ್ನು ಕೇವಲ ಲಾಭ ಗಳಿಸುವ ವಾಣಿಜ್ಯ ಉತ್ಪನ್ನವಾಗಿ ನೋಡಬಾರದು. ರಸ್ತೆ, ವಿದ್ಯುತ್ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಾರಿಗೆಯಂತೆ ಅದು ಆಧುನಿಕ ಆರ್ಥಿಕತೆಯ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದೆ. ಮೂಲಭೂತ ಯುಪಿಐ ಸೇವೆಯನ್ನು ನಾಗರಿಕರಿಗೆ ಉಚಿತವಾಗಿ ನೀಡುವುದು ಸರ್ಕಾರದ ಜನಪರ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯಾಗಬೇಕು.
ಬ್ಯಾಂಕುಗಳು ಮತ್ತು ಪಾವತಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಕಾರ್ಯಾಚರಣಾ ವೆಚ್ಚವಿದೆ ಎಂಬುದು ಸತ್ಯ. ಅದಕ್ಕೆ ನ್ಯಾಯಯುತ ಪರಿಹಾರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಸರ್ಕಾರವು ಪಾರದರ್ಶಕ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಧನ ನೀಡಬಹುದು. ದೊಡ್ಡ ವಾಣಿಜ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ವಿಶೇಷ ಸೇವೆಗಳಿಗೆ ಸಮಂಜಸ ಶುಲ್ಕ ವಿಧಿಸಬಹುದು. ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಮೌಲ್ಯವರ್ಧಿತ ಸೇವೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ದರ ನಿಗದಿಪಡಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ನಾಗರಿಕರು ಮತ್ತು ಸಣ್ಣ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳ ಮೂಲಭೂತ ಯುಪಿಐ ವ್ಯವಹಾರಗಳನ್ನು ಆದಾಯ ಸಂಗ್ರಹಿಸುವ ಸಾಧನವಾಗಿಸಬಾರದು.
ಅಗತ್ಯವಿರುವ ರಕ್ಷಣಾತ್ಮಕ ಕ್ರಮಗಳು
ಯುಪಿಐ ಕುರಿತ ಯಾವುದೇ ಶುಲ್ಕ ನೀತಿಯು ಸಂಸತ್ತು ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ಮುಂದೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪಾರದರ್ಶಕವಾಗಿರಬೇಕು. ಶುಲ್ಕ ಯಾರಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ, ಎಷ್ಟು ಮೊತ್ತ ವಿಧಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ, ಅದನ್ನು ಯಾರು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಹೊರೆ ಗ್ರಾಹಕರಿಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸದಂತೆ ಹೇಗೆ ತಡೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಬೇಕು.
ವ್ಯಕ್ತಿಯಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ನಡೆಯುವ ವರ್ಗಾವಣೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಣ್ಣ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಪಾವತಿಗಳು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಉಚಿತವಾಗಿರಬೇಕು. ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಯುಪಿಐ ಪಾವತಿಗೆ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಹಣ ಕೇಳುವುದನ್ನು ತಡೆಯಲು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇರಬೇಕು. ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಶುಲ್ಕದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಏಕಪಕ್ಷೀಯವಾಗಿ ವಿಸ್ತರಿಸದಂತೆ ಕಾನೂನು ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡಬೇಕು.
ಡಿಜಿಟಲ್ ಪ್ರಗತಿ ಜನರಿಗಾಗಿ ಇರಬೇಕು
ಜನರನ್ನು ಡಿಜಿಟಲ್ ಪಾವತಿಯತ್ತ ಕರೆತರುವುದು ಸರ್ಕಾರದ ಸಾಧನೆ. ಆದರೆ ಅದೇ ಜನರ ಡಿಜಿಟಲ್ ಅವಲಂಬನೆಯನ್ನು ಆದಾಯ ಸಂಗ್ರಹಿಸುವ ಅವಕಾಶವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಾಧನೆಯಲ್ಲ.
ಜನರು ತಮ್ಮದೇ ಹಣವನ್ನು ವರ್ಗಾಯಿಸುವುದಕ್ಕೂ ತೆರಿಗೆ ಅಥವಾ ಅನ್ಯಾಯಯುತ ಶುಲ್ಕ ಕಟ್ಟಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬಂದರೆ, ಅದು ಡಿಜಿಟಲ್ ಕ್ರಾಂತಿಯಲ್ಲ—ಡಿಜಿಟಲ್ ಶೋಷಣೆ.
ಯುಪಿಐ ಭಾರತದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಡಿಜಿಟಲ್ ಯಶಸ್ಸು. ಅದು ಜನರಿಗೆ ಅನುಕೂಲ ಕಲ್ಪಿಸುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯಬೇಕು; ಜನರ ಜೇಬಿಗೆ ಕೈಹಾಕುವ ಮತ್ತೊಂದು ಮಾರ್ಗವಾಗಬಾರದು. ಸಾಮಾನ್ಯ ಯುಪಿಐ ವ್ಯವಹಾರಗಳ ಮೇಲೆ ತೆರಿಗೆ ಅಥವಾ ಅನ್ಯಾಯಯುತ ಶುಲ್ಕ ವಿಧಿಸುವ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಯತ್ನವು ಡಿಜಿಟಲ್ ಇಂಡಿಯಾದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಹಗಲು ದರೋಡೆಯಾಗುತ್ತದೆ.
