ಊರ ಬಯಲಿನ ನಡುವೆ – 1 : ಕಾಲ ಓಡುತ್ತಿದೆ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದೇವೆ! ಆದರೆ….?

“..ಓಡುವ ಕಾಲವನ್ನು ಕಂಡವರು ಯಾರು? ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದಿದ್ದರೂ ಕಾಲ ಓಡುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇವೆ. ಕಾಲದ ವೇಗವನ್ನು ಅಳೆಯಲು ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಯಾವುದೇ ಮಾಪಕವಿಲ್ಲ..”
ಲೇಖನ: ವೀರಪ್ಪ .ಹ. ತಾಳದವರ

” ಹೇ ಕುದುರೆಯಂತೆ ಜಿಗಿದು
ಓಡಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಕಾಲವೆ
ನಿನ್ನೊಮ್ಮೆ ಹೊತ್ತೊಯ್ಯುತಿರುವ
ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳನ್ನೊಮ್ಮೆ ಕೊಟ್ಟು ಬಿಡು. “

“ಇಂದು ಎಷ್ಟು ಸೌಖ್ಯವಿದ್ದರೂ ಅ ದಿನಗಳಂತೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಇಂದು ಎಷ್ಟು ಮೃಷ್ಟಾನ ಭೋಜನವಿದ್ದರೂ ಆ ದಿನಗಳಂತೆ ಹಸಿದು ಉಂಡ ತಂಗಳು ಅನ್ನದ ರುಚಿ ಸ್ವಾದಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ “

ಇದು ನನ್ನ ರಚನೆ ,ನಿರ್ದೆಶನದ
“ಎಲ್ಲಿ ಹೋದವು ಆ ದಿನಗಳು” ನಾಟಕದ ಆರಂಭದ ಸಂಭಾಷಣೆ.‌
ಈ ನಾಟಕದ ನಾಯಕ ಬಾಲು ತನ್ನ ಕಳೆದ ದಿನಗಳ ಬಗೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಭಾವುಕತೆಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾನೆ.‌ ಸಂಕಟ ಪಡುತ್ತಾನೆ.

ಆತ ಏನೇ ಗೋಗರೆದರೂ ಕಳೆದ ಕಾಲ ಮತ್ತೆ ಮರಳುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಸಂಕಟದ ಬೇನೆಯಲ್ಲಿಯೆ ಕೊರಗುತ್ತಾ ಕೊರಗುತ್ತಾ ಎಲ್ಲರನ್ನು ಕಾಣುವ ಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

ಈ ನಾಟಕ ಬರೆದಾಗಿನಿಂದ ನನಗೂ ಕೂಡಾ ಅತಿ ಭಾವುಕತೆ ಕಾಡಿತು.ಈ ಭಾವುಕದ ಭಾರ ಹೊತ್ತು ಅಂತರಾಳದ ಪುಟವ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ತೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆನೆ.

ಕಾಲವೆನೋ ಓಡುತ್ತಿದೆ. ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ನಾವೂ ಓಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಈ ಓಡುವ ಕಾಲವನ್ನು ಕಂಡವರು ಯಾರು? ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದಿದ್ದರೂ ಕಾಲ ಓಡುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಮಾತನಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇವೆ. ಕಾಲದ ವೇಗವನ್ನು ಅಳೆಯಲು ನಮ್ಮ ಬಳಿ ಯಾವುದೇ ಮಾಪಕವಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಜನರ ಬದುಕು, ಬದುಕಿನ ವಿಭಿನ್ನ ಶೈಲಿ, ಸಂಪರ್ಕ ಸಾಧಿಸುವ ವಿಧಾನ, ಮಾತನಾಡುವ ನುಡಿ, ತಿನ್ನುವ ಆಹಾರ, ಭಾಷೆ ಹಾಗೂ ಉಡುಗೆ–ತೊಡುಗೆಗಳನ್ನು ಮಾನದಂಡಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಕಾಲ ಬದಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತೇವೆ.

ನಿಜಕ್ಕೂ ಕಾಲ ಬದಲಾಗಿದೆಯೇ? ಅಥವಾ ಕಾಲದ ಜೊತೆಗೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಮನುಷ್ಯನ ಬದುಕಿನ ರೀತಿಯೇ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಆಲೋಚಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಬಹುತೇಕರ ಬಾಲ್ಯ ಮತ್ತು ಬದುಕು ಬಡತನ, ಹಸಿವು, ನೋವು, ಸಂಕಟ ಹಾಗೂ ನಾನಾ ಕಷ್ಟಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದೇ ಆಗಿದೆ. “ನನಗೆ ಇರಲು ಮನೆಯಿರಲಿಲ್ಲ, ಉಡಲು ಬಟ್ಟೆಯಿರಲಿಲ್ಲ, ರಾತ್ರಿ ಚಿಮಣಿ ಬೆಳಕಿತ್ತು, ಒಂದೊತ್ತಿನ ಊಟಕ್ಕೂ ಪರದಾಡಬೇಕಿತ್ತು, ಬರಿಗಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯಬೇಕಿತ್ತು” ಎಂಬ ಬವಣೆಗಳ ಕಥನಗಳು ನಮಗೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತವೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಎಂಬತ್ತು ಮತ್ತು ತೊಂಬತ್ತರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಬಾಲ್ಯ ಕಳೆದವರು ಇಂತಹ ಅನೇಕ ಸಂಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿಕೊಂಡೇ ಬೆಳೆದು, ಬದುಕಿನ ಏಳು–ಬೀಳುಗಳನ್ನು ಕಂಡು, ಇಂದು ವಿವಿಧ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಧನೆಗೈದವರಾಗಿದ್ದಾರೆ.

ಅಂದು ಅವರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಸೌಲಭ್ಯಗಳಿರಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಬದುಕಬೇಕೆಂಬ ಛಲವಿತ್ತು. ಅವಕಾಶಗಳು ಕಡಿಮೆಯಿದ್ದವು; ಆದರೆ ಕನಸುಗಳಿಗೇನೂ ಕೊರತೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಣವಿರಲಿಲ್ಲ; ಆದರೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಸಾಧಿಸಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲವಿತ್ತು. ದಾರಿಗಳು ಸುಗಮವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಆದರೂ ನಡೆಯುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲಿಲ್ಲ. ಎದುರಾದ ಅಡೆತಡೆಗಳನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾ, ನೋವುಗಳನ್ನು ನುಂಗುತ್ತಾ, ಅವಮಾನಗಳನ್ನು ಸಹಿಸುತ್ತಾ, ತಮ್ಮ ಬದುಕಿಗೆ ತಾವೇ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡವರು ಅವರು.

ಆ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಎಳೆಯರಾಗಿದ್ದವರು ಇಂದು ತರುಣರಾಗಿ, ವಿವಿಧ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಧಕರಾಗಿ, ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಇಂತಹ ಗಣ್ಯರ ಸಂದರ್ಶನಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ. ತಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಆರಂಭದ ದಿನಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಅವರು ಎಷ್ಟೊಂದು ಕಹಿ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡುತ್ತಾರೆ! ಹಸಿವಿನ ದಿನಗಳು, ಬಡತನದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳು, ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕಾಗಿ ಪಟ್ಟ ಕಷ್ಟಗಳು, ಕುಟುಂಬದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳು ಹಾಗೂ ಸಮಾಜದಿಂದ ಎದುರಾದ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯಗಳು—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಅವರ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ನೋವು, ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ನೀರು, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಭಾವುಕತೆ ತುಂಬಿರುತ್ತದೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವವರಾಗಲಿ, ಕೇಳುವವರಾಗಲಿ ಅನುಭವಿಸುವ ಭಾವುಕತೆಯನ್ನು ಪದಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗದು.

ಅಂದು ಇವರೆಲ್ಲರೂ ಅವಸರದ ಕಾಲದೊಂದಿಗೆ ಬಂದವರಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಕಾಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬದುಕನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡವರು. ಲಭ್ಯವಿದ್ದ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು, ತಮ್ಮ ಶ್ರಮ ಮತ್ತು ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಮಹತ್ತರವಾದುದನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದವರು. ಇಂದು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಧಾವಂತದ ಬದುಕಿಗೆ ಚಾಲನೆ ನೀಡಿದ ಹಿಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿನವರ ಶ್ರಮ, ತ್ಯಾಗ ಮತ್ತು ಸಾಧನೆಯನ್ನು ನಾವು ಮರೆಯುವಂತಿಲ್ಲ.

ಹಾಗಾದರೆ, ಇದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು? ಸೌಲಭ್ಯಗಳ ಕೊರತೆಯ ನಡುವೆಯೂ ಅವರು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸು ಕಂಡದ್ದು ಹೇಗೆ? ಇಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಅಂದು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಮಾಹಿತಿ ದೊರೆಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ದೂರದ ಊರುಗಳಲ್ಲಿರುವವರನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಲು ಇಂದಿನಷ್ಟು ಸುಲಭವಾದ ಮಾರ್ಗಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಅವರು ತಮ್ಮ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಸಾಧನೆಯ ಹೆಜ್ಜೆಗುರುತುಗಳನ್ನು ಮೂಡಿಸಿದರು. ಇದರ ಉತ್ತರವನ್ನು ಅವರ ಬದುಕಿನ ಮೌಲ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಹುಡುಕಬೇಕು.

ಶ್ರಮ, ತಾಳ್ಮೆ, ಸಹನೆ, ಸ್ವಾವಲಂಬನೆ ಮತ್ತು ಗುರಿಯ ಮೇಲಿನ ನಿಷ್ಠೆ ಅವರ ಬದುಕಿನ ಪ್ರಮುಖ ಆಧಾರಸ್ತಂಭಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಸಿಕ್ಕ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಕೈಚೆಲ್ಲದೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಸಣ್ಣ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ದೊಡ್ಡ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಕಾಣುವುದು, ಕುಟುಂಬದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತಲೇ ತಮ್ಮ ಗುರಿಯತ್ತ ಸಾಗುವುದು ಅವರ ಬದುಕಿನ ಭಾಗವಾಗಿತ್ತು. ಅವರಿಗೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಸುಲಭವಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದರ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ಪುಸ್ತಕ ಸಿಕ್ಕರೂ ಅದನ್ನು ಜೋಪಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು; ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆ ಸಿಕ್ಕರೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು; ಯಾರಾದರೂ ನೆರವಿನ ಹಸ್ತ ಚಾಚಿದರೆ ಅದನ್ನು ಜೀವನಪೂರ್ತಿ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ಇಂದು ನಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಗಮನಿಸೋಣ. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಮೊಬೈಲ್ ಇದೆ, ಬೆರಳ ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಜಗತ್ತಿನ ಮಾಹಿತಿ ಇದೆ, ದೂರದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೂ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಬಹುದು. ಸಾರಿಗೆ, ಶಿಕ್ಷಣ, ಆರೋಗ್ಯ, ಸಂವಹನ ಮತ್ತು ಮನರಂಜನೆ—ಹೀಗೆ ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿವೆ. ಆದರೂ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಸಮಯ ಸಾಲುತ್ತಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ತಕ್ಷಣವೇ ಆಗಬೇಕು; ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬೇಗನೆ ಸಾಧಿಸಬೇಕು; ಇತರರಿಗಿಂತ ಮುಂದೆ ಇರಬೇಕು ಎಂಬ ಧಾವಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ.

ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ದೂರದ ಊರಿನಲ್ಲಿರುವ ಬಂಧುಗಳಿಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆದು ಉತ್ತರಕ್ಕಾಗಿ ದಿನಗಟ್ಟಲೆ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಆ ಕಾಯುವಿಕೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಒಂದು ಸಂತೋಷವಿತ್ತು. ಪತ್ರ ಬಂದಾಗ ಅದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಓದುವ ಆನಂದವಿತ್ತು. ಇಂದು ಸಂದೇಶ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ತಲುಪುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಸಂದೇಶಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಾದಂತೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಸಂವಾದ ಹೆಚ್ಚಿದೆಯೇ? ಸಂಪರ್ಕ ಸುಲಭವಾದಂತೆ ಸಂಬಂಧಗಳು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿವೆಯೇ? ಮಾಹಿತಿ ಹೆಚ್ಚಾದಂತೆ ಜ್ಞಾನ ಹೆಚ್ಚಿದೆಯೇ? ಇವುಗಳ ಉತ್ತರವನ್ನು ನಾವು ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಹುಡುಕಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಅಂದು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಕೊರತೆಗಳಿದ್ದರೂ ಪರಸ್ಪರ ಸಹಕಾರ, ನೆರೆಹೊರೆಯವರ ಆತ್ಮೀಯತೆ, ಕುಟುಂಬದ ಒಗ್ಗಟ್ಟು ಮತ್ತು ಹಂಚಿಕೊಂಡು ಬದುಕುವ ಗುಣಕ್ಕೆ ಮಹತ್ವವಿತ್ತು. ಇಂದು ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗಿವೆ; ಆದರೆ ಏಕಾಂತ, ಮಾನಸಿಕ ಒತ್ತಡ, ಸ್ಪರ್ಧೆ ಮತ್ತು ಹೋಲಿಕೆಯ ಮನೋಭಾವವೂ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಎಲ್ಲರೂ ಯಶಸ್ಸಿನ ಹಿಂದೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಯಶಸ್ಸು ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಹಣ, ಅಧಿಕಾರ, ಹುದ್ದೆ ಅಥವಾ ಸಾಮಾಜಿಕ ಗೌರವವೇ? ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿ, ಆರೋಗ್ಯ, ಆತ್ಮೀಯ ಸಂಬಂಧಗಳು, ಮಾನವೀಯತೆ ಮತ್ತು ಆತ್ಮತೃಪ್ತಿಗೆ ಸ್ಥಾನವಿಲ್ಲವೇ?

ಕಾಲ ಬದಲಾಗುವುದು ಸಹಜ. ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವುದರಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ. ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಮಾನವ ಬದುಕಿಗೆ ಅನೇಕ ಅನುಕೂಲಗಳನ್ನು ತಂದಿದೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಸ್ವಾಗತಿಸಬೇಕು, ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಆದರೆ ಸೌಲಭ್ಯಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನೂ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ವೇಗದ ಜೊತೆಗೆ ವಿವೇಕವೂ ಇರಬೇಕು. ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಸಹಕಾರವೂ ಇರಬೇಕು. ಸಾಧನೆಯ ಜೊತೆಗೆ ಸಂವೇದನೆಯೂ ಇರಬೇಕು.

ಇಂದಿನ ಯುವಪೀಳಿಗೆಗೆ ಹಿಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿನ ಬದುಕು ಕೇವಲ ನೆನಪುಗಳ ಕಥೆಯಲ್ಲ; ಅದು ಅನುಭವಗಳ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ. ಅವರ ಹೋರಾಟದಿಂದ ಕಲಿಯಬೇಕಾದ ಪಾಠಗಳಿವೆ. ಅದೇ ರೀತಿ ಹಿಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿನವರೂ ಇಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯ ಹೊಸ ಆಲೋಚನೆಗಳು, ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಬಳಕೆ ಮತ್ತು ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಮನೋಭಾವದಿಂದ ಕಲಿಯಬೇಕಾದ ಸಂಗತಿಗಳಿವೆ. ತಲೆಮಾರುಗಳ ನಡುವಿನ ಅಂತರವನ್ನು ದೂರುಗಳಿಂದ ತುಂಬುವ ಬದಲು, ಅನುಭವ ಮತ್ತು ಹೊಸತನಗಳ ಸೇತುವೆಯನ್ನಾಗಿ ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕು.

ಹಿಂದೆ ಚಿಮಣಿ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಓದಿದವರು ಇಂದು ಜಗತ್ತನ್ನು ಬೆಳಗಿಸುವ ಸಾಧಕರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಬರಿಗಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದವರು ಇಂದು ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ತಲುಪಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದೊತ್ತಿನ ಊಟಕ್ಕಾಗಿ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟವರು ಇಂದು ನೂರಾರು ಜನರಿಗೆ ಉದ್ಯೋಗ ನೀಡುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಬದುಕು ನಮಗೆ ಹೇಳುವ ಸಂದೇಶ ಒಂದೇ—ಆರಂಭ ಹೇಗಿತ್ತು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ನಾವು ಸಾಗುವ ದಾರಿ ಹೇಗಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ಪ್ರಭಾವಿಸಬಹುದು; ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನ, ನಿರ್ಧಾರ ಮತ್ತು ಮನೋಬಲವೂ ಬದುಕಿನ ದಿಕ್ಕನ್ನು ರೂಪಿಸಬಲ್ಲವು.

ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಕಾಲ ಓಡುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ ನಾವೂ ಅದರ ಹಿಂದೆ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದೆ ಓಡಬೇಕೇ? ಅಥವಾ ನಮ್ಮ ಗುರಿ, ನಮ್ಮ ಅಗತ್ಯ, ನಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಅರಿತು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಬೇಕೇ? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ತಮಗೆ ತಾವೇ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಕಾಲವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಯಾರಿಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಕಳೆದ ದಿನಗಳನ್ನು ಮರಳಿ ತರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ವರ್ತಮಾನವನ್ನು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದುಕುವುದು ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ. ಓಡುವ ಕಾಲದೊಂದಿಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಬಹುದು; ಆದರೆ ಆ ಓಟದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮಾನವೀಯತೆ, ಸಂಬಂಧಗಳು, ಕನಸುಗಳು ಮತ್ತು ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು.

ಕೊನೆಗೂ, ಕಾಲ ಓಡುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದು ಒಂದು ಅನುಭವ; ಬದುಕು ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದು ಒಂದು ವಾಸ್ತವ. ಆದರೆ ಆ ಬದಲಾವಣೆಯ ನಡುವೆ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ವೇಗವಾಗಿ ತಲುಪುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸರಿಯಾದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಹೆಚ್ಚು ಗಳಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಗಳಿಸಿದ್ದರಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿ ಕಾಣುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಜಗತ್ತಿನೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕ ಸಾಧಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಮನುಷ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಹೃದಯದ ಸಂಬಂಧ ಬೆಸೆಯುವುದು ಮುಖ್ಯ.

ಕಾಲದ ಓಟವನ್ನು ನಾವು ತಡೆಯಲಾರೆವು; ಆದರೆ ಆ ಓಟದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಅರ್ಥವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಕಾಲದ ವೇಗಕ್ಕಿಂತ ಬದುಕಿನ ಮೌಲ್ಯ ದೊಡ್ಡದು. ಏಕೆಂದರೆ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತದೆ, ತಲೆಮಾರುಗಳು ಬದಲಾಗುತ್ತವೆ; ಆದರೆ ನಾವು ಬದುಕಿದ ರೀತಿಯೂ, ಬಿತ್ತಿದ ಮೌಲ್ಯಗಳೂ ಮುಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ದಾರಿದೀಪವಾಗುತ್ತವೆ.