ನವೆಂಬರ್ 16ರ ಸಹಿಷ್ಣುತೆ ದಿನ ಆಚರಿಸುವ ನೈತಿಕ ಅರ್ಹತೆ ಜಗತ್ತಿಗಿದೆಯೇ?
ಲಿಂಕ್ ನಕಲಿಸಲಾಗಿದೆ ✓
ಯುದ್ಧ, ಜಾತಿ–ಧರ್ಮ ಸಂಘರ್ಷ, ಗಡಿ ವಿವಾದ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರದ ರಾಜಕಾರಣದ ನಡುವೆ ಮಾನವೀಯತೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ವಿಶ್ವದ ಆತ್ಮಾವಲೋಕನಕ್ಕೆ ಇದು ಸಕಾಲ
ಜಗತ್ತಿನಾದ್ಯಂತ ಇಂದು ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಹಿಷ್ಣುತೆ ದಿನವನ್ನು ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿಗೆ ಗೌರವ ನೀಡುವುದು, ಜಾತಿ, ಧರ್ಮ, ಭಾಷೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಜನಾಂಗದ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹಾಗೂ ಶಾಂತಿಯುತ ಸಹಬಾಳ್ವೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದು ಈ ದಿನದ ಮೂಲ ಆಶಯ. ಆದರೆ ಇಂದಿನ ಜಾಗತಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ, ಸಹಿಷ್ಣುತೆಯ ದಿನವನ್ನು ಆಚರಿಸುವ ನೈತಿಕ ಅರ್ಹತೆ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ವಿಶ್ವದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗಿದೆಯೇ ಎಂಬ ಗಂಭೀರ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ.
ಒಂದೆಡೆ ಶಾಂತಿ, ಮಾನವೀಯತೆ ಮತ್ತು ಜಾಗತಿಕ ಸಹಬಾಳ್ವೆಯ ಕುರಿತು ಭಾಷಣಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಯುದ್ಧಗಳು, ಗಡಿ ಸಂಘರ್ಷಗಳು, ಧಾರ್ಮಿಕ ದ್ವೇಷ, ಜನಾಂಗೀಯ ತಾರತಮ್ಯ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಹಿಂಸಾಚಾರಗಳು ಮುಂದುವರಿಯುತ್ತಿವೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವಕ್ಕಿಂತ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆ, ಅಧಿಕಾರದ ಹಪಾಹಪಿ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳು ದೊಡ್ಡದಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಇಂದಿನ ಜಗತ್ತಿನ ದುರಂತವಾಗಿದೆ.
ರಷ್ಯಾ–ಉಕ್ರೇನ್ ಯುದ್ಧ, ಇಸ್ರೇಲ್–ಪ್ಯಾಲೆಸ್ಟೈನ್ ಸಂಘರ್ಷ, ಮಧ್ಯಪ್ರಾಚ್ಯದ ಉದ್ವಿಗ್ನತೆ, ಸುಡಾನ್ನ ಆಂತರಿಕ ಸಂಘರ್ಷ ಸೇರಿದಂತೆ ಜಗತ್ತಿನ ಹಲವು ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಂಸಾಚಾರ ಮುಂದುವರಿದಿದೆ. ಯುದ್ಧದ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವವರು ರಾಜಕೀಯ ನಾಯಕರು ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುವವರಾದರೂ, ಅದರ ಭೀಕರ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವವರು ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರು. ಮನೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಕುಟುಂಬಗಳು, ಅನಾಥರಾಗುವ ಮಕ್ಕಳು, ಬದುಕಿಗಾಗಿ ದೇಶ ತೊರೆಯುವ ನಿರಾಶ್ರಿತರು ಹಾಗೂ ಜೀವ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಅಮಾಯಕರು ಯುದ್ಧದ ನಿಜವಾದ ಬಲಿಪಶುಗಳಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಹಾಗಾದರೆ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳ ಬಲದಿಂದ ಶಾಂತಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಮತ್ತೊಂದು ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ಮಣಿಸುವುದೇ ಪ್ರಬಲ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಲಕ್ಷಣವೇ? ಮಾತುಕತೆ ಮತ್ತು ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಸಂಧಾನಗಳ ಮೂಲಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸುವುದು ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ನಿಜವಾದ ನಾಯಕತ್ವದ ಗುಣವಲ್ಲವೇ? ಯುದ್ಧಗಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಜಾಗತಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಸಹಿಷ್ಣುತೆಯ ಸಂದೇಶ ಸಾರುವುದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಅರ್ಥವಿದೆ?
ಗಡಿ ವಿವಾದಗಳ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿಯೂ ಇದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ. ಭಾರತ–ಪಾಕಿಸ್ತಾನ, ಭಾರತ–ಚೀನಾ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ನಡುವಿನ ಗಡಿ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ದಶಕಗಳಿಂದ ಮುಂದುವರಿದಿವೆ. ಭೂಪ್ರದೇಶ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭದ್ರತೆಯ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಎಚ್ಚರಿಕೆ ವಹಿಸುವುದು ಸಹಜ. ಆದರೆ ಗಡಿಗಳ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ದ್ವೇಷವನ್ನು ಶಾಶ್ವತಗೊಳಿಸುವುದು ಎಷ್ಟು ಸಮಂಜಸ? ಗಡಿಯ ಎರಡೂ ಬದಿಗಳಲ್ಲಿರುವ ಜನರು ಭಾಷೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಬದುಕಿನ ಅನೇಕ ಸಾಮ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೂ ರಾಜಕೀಯ ಸಂಘರ್ಷಗಳು ಅವರನ್ನು ಪರಸ್ಪರ ಶತ್ರುಗಳಂತೆ ನೋಡುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ದುರಂತವಲ್ಲವೇ?
ರಾಷ್ಟ್ರಪ್ರೇಮ ಎಂದರೆ ಮತ್ತೊಂದು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಜನರನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವುದೇ? ದೇಶದ ಭದ್ರತೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ನೆರೆರಾಷ್ಟ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಶಾಂತಿಯುತ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದು ಕೂಡ ಆಡಳಿತಗಾರರ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಲ್ಲವೇ?
ಜಾತಿ ಮತ್ತು ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಸಂಘರ್ಷಗಳು ಸಹಿಷ್ಣುತೆಯ ಆಶಯಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲಾಗಿವೆ. ಧರ್ಮ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಪ್ರೀತಿ, ಕರುಣೆ, ಸಹಬಾಳ್ವೆ ಮತ್ತು ಮಾನವೀಯತೆಯನ್ನು ಕಲಿಸಬೇಕಾದರೆ, ಅದೇ ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ದ್ವೇಷ ಮತ್ತು ಹಿಂಸಾಚಾರ ಹರಡುವುದು ಎಂತಹ ವಿಪರ್ಯಾಸ? ಜಾತಿಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ತಾರತಮ್ಯ, ಅಸ್ಪೃಶ್ಯತೆ ಮತ್ತು ದೌರ್ಜನ್ಯಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಸಮಾನತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದು ಎಷ್ಟು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ?
ಭಾರತದಂತಹ ಬಹುಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ದೇಶದಲ್ಲಿ ವಿವಿಧ ಧರ್ಮ, ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳ ಸಹಬಾಳ್ವೆಯೇ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಶಕ್ತಿ. ಆದರೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿ, ಉಡುಗೆ, ಧಾರ್ಮಿಕ ಆಚರಣೆ, ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಆತನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಅಥವಾ ತಾರತಮ್ಯ ಮಾಡುವ ಮನೋಭಾವ ಬೆಳೆದರೆ ಸಹಿಷ್ಣುತೆಯ ಆಶಯಕ್ಕೆ ಉಳಿಯುವ ಅರ್ಥವೇನು? ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಯಾವ ಧರ್ಮವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಬೇಕು ಅಥವಾ ಯಾವ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂತು?
ಸಹಿಷ್ಣುತೆಯ ಕೊರತೆ ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಗೋಚರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ಸಹಜ. ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷ ಮತ್ತು ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳ ನಡುವೆ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಸಂಘರ್ಷಗಳಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ರಾಜಕೀಯ ವಿರೋಧಿಗಳನ್ನು ಶತ್ರುಗಳಂತೆ ನೋಡುವುದು, ಪ್ರಶ್ನಿಸುವವರನ್ನು ದೇಶದ್ರೋಹಿಗಳೆಂದು ಬಿಂಬಿಸುವುದು, ಪತ್ರಕರ್ತರು ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಹೋರಾಟಗಾರರ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಮಾರಕವಾಗಿವೆ.
ಚುನಾವಣಾ ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ಜಾತಿ ಮತ್ತು ಧರ್ಮದ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಕೆರಳಿಸುವುದು, ಜನರ ನಡುವೆ ದ್ವೇಷ ಬಿತ್ತುವುದು, ಸಮಾಜವನ್ನು ಧ್ರುವೀಕರಿಸುವುದು ಯಾವ ರೀತಿಯ ರಾಜಕೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿ? ಅಧಿಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನೇ ಬಲಿಕೊಡುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಸಹಿಷ್ಣುತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವ ನೈತಿಕತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿವೆಯೇ? ಆಡಳಿತವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಹಕ್ಕು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಮೂಲಭೂತ ಅಂಶವಾಗಿರುವಾಗ, ಟೀಕೆ ಮತ್ತು ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಗದ ರಾಜಕೀಯ ನಾಯಕತ್ವವನ್ನು ಪ್ರಬುದ್ಧ ನಾಯಕತ್ವವೆಂದು ಕರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?
1995ರ ನವೆಂಬರ್ 16ರಂದು ಯುನೆಸ್ಕೋದ ಸದಸ್ಯ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಸಹಿಷ್ಣುತೆಯ ತತ್ವಗಳ ಘೋಷಣೆಯನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿದವು. ನಂತರ 1996ರಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಭೆ ನವೆಂಬರ್ 16 ಅನ್ನು ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಹಿಷ್ಣುತೆ ದಿನವೆಂದು ಘೋಷಿಸಿತು. ವಿಭಿನ್ನ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆಗಳಿಗೆ ಗೌರವ ನೀಡುವುದು, ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದು, ತಾರತಮ್ಯವನ್ನು ತೊಡೆದುಹಾಕುವುದು ಹಾಗೂ ಶಾಂತಿಯುತ ಸಹಬಾಳ್ವೆಯನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸುವುದು ಇದರ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿದೆ.
ಆದರೆ ಈ ಆಶಯಗಳಿಗೆ ಬದ್ಧತೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿರುವ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳೇ ತಮ್ಮ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರ ಹಕ್ಕುಗಳು, ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ಜನಾಂಗೀಯ ಸಮಾನತೆ ಮತ್ತು ಮಾನವ ಘನತೆಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲವಾದರೆ ಅಂತಹ ಘೋಷಣೆಗಳಿಗೆ ಯಾವ ಬೆಲೆ? ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿಯ ಸಂದೇಶ ಸಾರುವ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ತಮ್ಮದೇ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿನ ಅನ್ಯಾಯ ಮತ್ತು ಸಂಘರ್ಷಗಳನ್ನು ತಡೆಯಲು ಏಕೆ ವಿಫಲವಾಗುತ್ತಿವೆ?
ಇಲ್ಲಿ ಸಹಿಷ್ಣುತೆಯ ಅರ್ಥವನ್ನೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಎಂದರೆ ಅನ್ಯಾಯದ ಮುಂದೆ ಮೌನವಾಗಿರುವುದಲ್ಲ. ಜಾತಿ ದೌರ್ಜನ್ಯ, ಧಾರ್ಮಿಕ ಹಿಂಸೆ, ಮಹಿಳೆಯರ ಮೇಲಿನ ದೌರ್ಜನ್ಯ, ಜನಾಂಗೀಯ ತಾರತಮ್ಯ ಮತ್ತು ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ಉಲ್ಲಂಘನೆಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತುವುದು ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆಯಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಇಂತಹ ಅನ್ಯಾಯಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಮಾನವೀಯತೆ. ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವವರನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಧೈರ್ಯವೂ ಸಮಾಜಕ್ಕಿರಬೇಕು.
ಸಹಿಷ್ಣುತೆ ದಿನವನ್ನು ಕೇವಲ ಶಾಲಾ-ಕಾಲೇಜುಗಳ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಿಗೆ, ಸರ್ಕಾರಿ ಕಚೇರಿಗಳ ಭಾಷಣಗಳಿಗೆ ಅಥವಾ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳ ಶುಭಾಶಯಗಳಿಗೆ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಬಾರದು. ಅದರ ಆಶಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ನಡವಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ರಾಜಕೀಯ ನಾಯಕರ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ, ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ನಿರ್ಧಾರಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ವಿದೇಶಾಂಗ ನೀತಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಫಲಿಸಬೇಕು. ಯುದ್ಧಕ್ಕಿಂತ ಮಾತುಕತೆಗೆ, ದ್ವೇಷಕ್ಕಿಂತ ಪ್ರೀತಿಗೆ, ತಾರತಮ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಸಮಾನತೆಗೆ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರದ ಅಹಂಕಾರಕ್ಕಿಂತ ಮಾನವೀಯತೆಗೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಬೆಳೆಯಬೇಕು.
ಇಂದು ಜಗತ್ತು ತನ್ನನ್ನೇ ಕೆಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ. ಯುದ್ಧಗಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಶಾಂತಿಯ ಸಂದೇಶ ಸಾರುವ ಅರ್ಹತೆ ಹೊಂದಿವೆಯೇ? ಜಾತಿ ಮತ್ತು ಧರ್ಮದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ವಿಭಜಿಸುವ ಸಮಾಜಗಳು ಸಹಿಷ್ಣುತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದು ಎಷ್ಟು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣ? ಅಧಿಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ದ್ವೇಷ ಬಿತ್ತುವ ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತವೆ? ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಮೌನವಾಗಿರುವ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಸಹಿಷ್ಣುತೆ ದಿನ ಆಚರಿಸುವ ನೈತಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ ಇದೆಯೇ?
ಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಎನ್ನುವುದು ಒಂದು ದಿನದ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲ; ಅದು ಪ್ರತಿದಿನದ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅನುಸರಿಸಬೇಕಾದ ಮಾನವೀಯ ಮೌಲ್ಯ. ಯುದ್ಧ ಗೆದ್ದ ರಾಷ್ಟ್ರವನ್ನು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಎಂದು ಕರೆಯಬಹುದು. ಆದರೆ ಯುದ್ಧವನ್ನೇ ತಪ್ಪಿಸಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜೀವಗಳನ್ನು ಉಳಿಸುವ ರಾಷ್ಟ್ರವೇ ನಿಜವಾದ ಮಾನವೀಯತೆಯ ಮಾದರಿಯಾಗಬಲ್ಲದು. ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತರ ಬಲದಿಂದ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರನ್ನು ಮಣಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾನ ಅವಕಾಶ ನೀಡುವ ಸಮಾಜವೇ ನಿಜವಾದ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಸಮಾಜ.
ಜಗತ್ತಿಗೆ ಇಂದು ಮತ್ತೊಂದು ಶಾಂತಿ ಭಾಷಣದ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ; ಶಾಂತಿಯ ಅನುಷ್ಠಾನದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಮತ್ತೊಂದು ಘೋಷಣೆಯ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ; ಮಾನವೀಯ ಬದಲಾವಣೆಯ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಮತ್ತೊಂದು ಯುದ್ಧದ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ; ಸಹಬಾಳ್ವೆಯ ಸಂಕಲ್ಪದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ.
ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಮನುಷ್ಯನಾಗಿ ಗೌರವಿಸಲು ಕಲಿಯದ ಜಗತ್ತು ಸಹಿಷ್ಣುತೆ ದಿನವನ್ನು ಆಚರಿಸುವ ನೈತಿಕ ಅರ್ಹತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇಂದು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಮುಂದೆಯೂ ನಿಂತಿದೆ. ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರವನ್ನು ಭಾಷಣಗಳ ಮೂಲಕವಲ್ಲ, ತಮ್ಮ ನಡೆ ಮತ್ತು ನಿರ್ಧಾರಗಳ ಮೂಲಕ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ನೀಡಬೇಕಿದೆ.
Peepal Media Desk
Peepal Media · ವಿಶೇಷ ವಿಭಾಗ